Οι 12 αόρατοι ασκητές και η τελευταία Θεία Λειτουργία του Άθω

Οι 12 αόρατοι ασκητές του Άθω

Σύμφωνα με την παράδοση, στην κορυφή του Άθω κατοικούν 12 αόρατοι ασκητές.

Ο θρύλος υποστηρίζει πως ζουν κοντά στην κορυφή του βουνού καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, συντηρώντας τον εαυτό τους μόνο με την προσευχή, επαναλαμβάνοντας τα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό».

Όταν κάποιος από αυτούς αναπαύεται εν Κυρίω, ένας άλλος παίρνει αμέσως τη θέση του. Ο αριθμός τους παραμένει πάντοτε σταθερός.

Η τελευταία Θεία Λειτουργία πριν από την Κρίση

Οι αγιορείτες πατέρες πιστεύουν πως πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και την Τελική Κρίση, οι αόρατοι μοναχοί θα τελέσουν την τελευταία Θεία Λειτουργία του κόσμου, στον ναό της Μεταμορφώσεως του Κυρίου στην κορυφή του Άθω.

Παρά το γεγονός ότι κατοικούν εκεί, υπάρχουν μαρτυρίες ανθρώπων στους οποίους εμφανίστηκαν σε διαφορετικά σημεία της χερσονήσου.

Πρόκειται για τις οσιότερες μορφές του Αγίου Όρους.

Πολλοί προσκυνητές, όπως και μοναχοί, έχουν αναφέρει πως ενώ περπατούσαν στη χερσόνησο ή κατά τη διάρκεια της προσευχής τους, έτυχε να έχουν την αίσθηση της συνεχούς παρουσίας κάποιου δίπλα τους. Μάλιστα, υπάρχουν πιστοί που αξιώθηκαν να δουν έναν αόρατο γέροντα, να σταθούν απέναντί του και να συνομιλήσουν μαζί του.

Ο Άγιος Παΐσιος και οι αόρατοι ασκητές

Ο Άγιος Παΐσιος είχε αναφερθεί στους αόρατους ερημίτες. Το 1950, όταν είχε έρθει για πρώτη φορά στο Άγιον Όρος, έχασε τον δρόμο του, κατευθυνόμενος από τα Καυσοκαλύβια προς τη σκήτη της Αγία Άννας. Όπως ανέφερε:

«Αντί να πάω στη σκήτη της Αγίας Άννας, ακολούθησα το μονοπάτι που οδηγούσε στην κορυφή του Αγίου Όρους. Έψαχνα τον δρόμο της επιστροφής και ζητούσα από τη Θεοτόκο να με βοηθήσει, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά μου ένας ερημίτης, με το πρόσωπό του να ακτινοβολεί φως. Έμοιαζε περίπου εβδομήντα ετών, ενώ από τα ρούχα του μπορούσε κανείς να συμπεράνει πως δεν είχε βρεθεί ποτέ κοντά σε ανθρώπους. Φορούσε ένα ράσο από γάζα, εντελώς ξεθωριασμένο και σκισμένο. Οι τρύπες ήταν ενωμένες με ξύλινα ραβδάκια. Κρατούσε ένα δερμάτινο σακίδιο, εξίσου ξεθωριασμένο και τρύπιο. Γύρω από τον λαιμό του είχε μια χοντρή αλυσίδα, από την οποία κρεμόταν ένα μικρό κουτάκι. Εκεί έμοιαζε να φυλάει κάποιο είδος ιερού κειμήλιου. Πριν καν προλάβω να ανοίξω το στόμα μου, μου είπε: «Παιδί μου, αυτός ο δρόμος δεν οδηγεί στην Αγία Άννα» και μου έδειξε το σωστό μονοπάτι. Ήταν ολοφάνερο πως μπροστά μου στεκόταν ένας άγιος. Τον ρώτησα: «Πού μένεις, γέρο;» Και εκείνος μου απάντησε: «Εδώ», δείχνοντας την κορυφή του Άθω.

Ξαφνικά είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Είχα ξεχάσει τη μέρα και τον μήνα. Ρώτησα τον γέροντα και εκείνος μου είπε πως ήταν Παρασκευή. Έπειτα έβγαλε μια μικρή δερμάτινη θήκη με μικρά ξυλάκια. Τα κοίταξε καλά και μου είπε την ακριβή ημερομηνία. Μετά από αυτό, πήρα την ευλογία του και ακολούθησα το μονοπάτι που μου είχε υποδείξει, από το οποίο οδηγήθηκα κατευθείαν στην Αγία Άννα.

Αργότερα, όταν έμαθα πως δώδεκα ερημίτες (ή επτά, όπως υποστήριζαν μερικοί) ζούσαν στην κορυφή του Άθω, αναρωτήθηκα αν ο άνθρωπος που είχα συναντήσει ήταν ένας από αυτούς. Είπα στους πρεσβύτερους τι είχε συμβεί και εκείνοι μου επιβεβαίωσαν πως: «Ναι, αυτός θα πρέπει να είναι ένας από τους σεβάσμιους μοναχούς που ζουν στην κορυφή του βουνού».

Η ιστορία του νεαρού ασκητή

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης συνήθιζε να περιγράφει και μία άλλη ιστορία. Όπως έλεγε, ένας νεαρός άντρας από την Αθήνα, μεγαλωμένος μέσα σε πλούσια οικογένεια, έχασε τους γονείς του, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και μετέβη στο Άγιον Όρος.

Περνώντας μέσα από τη Νέα Σκήτη, συνάντησε τον πατέρα Νεόφυτο, ο οποίος ζούσε στην καλύβη του Αγίου Δημητρίου. Έμεινε εκεί και εξομολογούνταν τακτικά στον γέροντα. Ο τελευταίος του διηγήθηκε πολλές ιστορίες για τους ασκητές του Άθω. Όταν ο νεαρός άκουσε για τους μοναχούς που ζούσαν στην κορυφή, γεννήθηκε μέσα του η επιθυμία να γίνει ένας από αυτούς. Ο πατέρας Νεόφυτος αρνούνταν για πέντε ολόκληρα χρόνια να τον κάνει μοναχό, βοηθώντας τον να αναπτυχθεί πνευματικά. Κανείς δεν γνώριζε τον υψηλό του στόχο, αφού ο ίδιος δεν μιλούσε με άλλους μοναχούς. Μετά την ολοκλήρωση της περιόδου προετοιμασίας, τελέστηκε η μοναχική κουρά και του δόθηκε το όνομα Σεραφείμ. Ο νεαρός κατάφερε, έτσι, να πάρει την ευλογία και να ζήσει ασκητικά, ψηλά στο βουνό του Αγίου Όρους, αρνούμενος να συναναστραφεί και να συνομιλήσει με άλλους ανθρώπους.

Μια μέρα, τρία χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην καλύβη. Οι μοναχοί είπαν πως τους περιέγραψε τους τρομερούς πειρασμούς που αντιμετώπισε, ενώ ακόμη τους μίλησε για τους δαίμονες που τον απειλούσαν διαρκώς.

Ο ερημίτης πια μοναχός Σεραφείμ επέστρεψε στην καλύβη για μια ακόμη φορά, πέντε χρόνια αργότερα. Ο πατέρας Νεόφυτος του έδωσε ένα αρτοφόριο που περιείχε τα Τίμια Δώρα. Αποσύρθηκε στην κορυφή του Άθω και δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά.

Συμπερασματικά

Οι 12 αόρατοι μοναχοί του Άθω αποτελούν ιερά πρόσωπα με μεγάλη πνευματική χάρη. Η παρουσία τους στη χερσόνησο του Αγίου Όρους αποτελεί ύψιστη ευλογία. Οι ίδιοι θεωρούνται φύλακες της μοναστικής κοινότητας, αλλά και αρωγοί όλων των χριστιανών, αφού με τη μυστική τους άσκηση και προσευχή καταφέρνουν να βρίσκονται κοντά σε όλους όσους έχουν ανάγκη. Η δύναμη του πνεύματός τους υπερβαίνει τη φυσική τάξη, ενώ η άκρατη ταπείνωση και αγάπη τους για τον Χριστό τους μεταμορφώνει σε αγγελικές παρουσίες.