Ο Ιερομόναχος Χαράλαμπος Διονυσιάτης τόνιζε, με το παράδειγμα και τις διδαχές του, τη σημασία που έχει για τη σωτηρία του ανθρώπου το κομποσκοίνι και η νοερά προσευχή. Όπως υποστήριζε, με την παράκληση στον Κύριο, ο κάθε χριστιανός μπορεί να σώσει τόσο τον εαυτό του όσο και τους άλλους. Το κομποσκοίνι προσευχής αναδεικνύεται, έτσι, σε μέσο ευλογίας και Θείας Χάρης.
Βρείτε εδώ κομποσκοίνια από το εργόχειρο των μοναχών του Αγίου Όρους.
Κάποτε, ένας από τους αδελφούς που βρίσκονταν στη Νέα Σκήτη άρχισε να έχει αντιφατικές σκέψεις: «Προσευχόμαστε», συλλογιζόταν, «τελούμε τις ακολουθίες της Εκκλησίας και αυτό είναι καλό. Βοηθάμε, όμως, με τον τρόπο αυτό τους άλλους ανθρώπους ή μόνο τους εαυτούς μας;»
.jpg)
Όταν ο μοναχός της Νέας Σκήτης θέλησε να μοιραστεί τις σκέψεις αυτές με τον γέροντά του, εκείνος τον πρόλαβε και, βαθιά συγκινημένος, του είπε:
«Σήμερα το βράδυ, παιδί μου, ο Θεός μου έστειλε ένα εκπληκτικό όραμα. Ενώ προσευχόμουν, για μια στιγμή μου φάνηκε πως βρισκόμουν μπροστά σε έναν τεράστιο βωμό.
Στεκόμουν στην είσοδο, που έμοιαζε με τις όμορφες πύλες μιας εκκλησίας. Μέσα στον χώρο αυτό αμέτρητοι άνθρωποι περίμεναν τη σειρά τους.
Εγώ φαινόταν να είμαι ο επικεφαλής αρτοποιός. Δίπλα μου στεκόσασταν και εσείς. Κόβατε κάτι μεγάλο, που έμοιαζε με πρόσφορο, και μου το δώσατε.
Οι υπόλοιποι άνθρωποι χωριζόντουσαν σε δύο ουρές. Στην πρώτη στέκονταν οι ζωντανοί και στην άλλη οι νεκροί. Ευλόγησα τον καθένα από αυτούς και έτσι έφυγαν ευτυχισμένοι. Τόσο μεταξύ των ζωντανών όσο και μεταξύ των νεκρών, διέκρινα πολλά γνωστά πρόσωπα, τα ονόματα των οποίων ήταν γραμμένα στο μνημολόγιο.
Ακούγοντας την ιστορία, ο αδελφός αναφώνησε:
«Γέροντα, το όραμα αυτό προοριζόταν για εμένα. Καθάρισες τις αμφιβολίες μου. Τώρα καταλαβαίνω ότι οι προσευχές και η μνημόνευση στην προσκομιδή γίνονται για όλο τον κόσμο».
Ο γέροντας του απάντησε:
«Αφού παιδί μου ενδιαφέρεσαι, να σου πω και κάτι πιο φοβερό για το κομποσχοίνι, από την ζωή του γέροντά μου (Ιωσήφ).
Ο γέροντάς μου, είχε στον κόσμο μια ξαδέλφη. Αν και η ζωή της δεν ήταν τόσο καλή, ο γέροντας την αγαπούσε πολύ.
Κάποτε τον ειδοποίησαν ότι η ξαδέλφη του πέθανε και σε άσχημη κατάσταση.
Έκαμνε διάφορους μορφασμούς, θεατρινισμούς, μιλούσε άσχημα και πάνω σ’ αυτά τα χάλια ξεψύχησε.
Μόλις το έμαθε ο γέροντας, έβαλε τα κλάματα.
Εγώ παραξενεύτηκα· τόση ευαισθησία· να κλαίει τόσο πολύ.
.jpg)
Όμως εκείνος κατάλαβε τον λογισμό μου και με πρόλαβε:
- Εγώ δεν κλαίω παιδί μου που πέθανε αλλά κλαίω γιατί κολάστηκε.
Ωστόσο, από εκείνην την ημέρα ο γέροντας δώστου συνέχεια νηστεία και προσευχή για την ξαδέλφη του.
Ύστερα από αρκετές ημέρες, τον είδα πολύ χαρούμενο.
- Τι συμβαίνει γέροντα;
- Να σου πω παιδί μου. Αφού τόσες μέρες δεν ησύχασα να προσεύχομαι και να αγρυπνώ με νηστεία και δάκρυα για την ξαδερφούλα μου, σήμερα είδα το εξής ευχάριστο και θαυμαστό όραμα.
Ενώ προσευχόμουν είδα μπροστά μου την ξαδερφούλα να μου φωνάζει με πολλή αγαλλίαση: «Σήμερα είναι η μέρα της σωτηρίας μου. Σήμερα γλύτωσα από την κόλαση. Σήμερα πηγαίνω στον Παράδεισο».
Ξαφνικά την ίδια στιγμή είδα μπροστά μου τον μακαρίτη τον παπά–Γιώργη.
Αυτός ήταν ένας σύγχρονος άγιος.
Όταν ήμουν στον κόσμο τον πρόλαβα.
Είχε βάλει στο μυαλό του, αν είναι δυνατόν, να βγάλει όλους τους αμαρτωλούς από την κόλαση.
Κάθε μέρα λειτουργούσε και μνημόνευε χιλιάδες ονόματα.
Κατόπιν γυρνούσε τα μνήματα και διάβαζε όλη μέρα τρισάγια και μνημόσυνα στους πεθαμένους.
Αφού λοιπόν τον είδα μπροστά μου, τον άκουσα και με μεγάλο θαυμασμό μου είπε: «Βρε-βρε-βρε εγώ μέχρι τώρα νόμιζα ότι οι πεθαμένοι σώζονται μόνο με λειτουργίες και μνημόσυνα. Τώρα όμως είδα και κατάλαβα ότι και με τα κομποσκοίνια σώζονται οι κολασμένοι».
Και ξανά με θαυμασμό: «Και με τα κομποσκοίνια σώζεται ο κόσμος!»
Έτσι πληροφορήθηκα ότι η ξαδερφούλα μου σώθηκε. Μου έδειξε, όμως, ο Θεός και τη δύναμη του κομποσκοινιού, που μπορεί και από την κόλαση να βγάλει ψυχές».
Λέγοντας την ιστορία αυτή ο γέροντας, γεμάτος συγκίνηση, έδωσε την ευλογία του στον αδελφό του και του ευχήθηκε:
«Άντε στην ευχή μου και κοίταξε να βιαστείς όσο μπορείς στην υπακοή και την ευχή, αν θέλεις να βοηθήσεις και τον εαυτό σου και τους άλλους».
Πηγή: Ιωσήφ Μ. Δ., «Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης: Ο διδάσκαλος της νοεράς προσευχής»,
Ελληνικές Εκδόσεις, 2003, σ. 157-158
