Πώς ο Ιούδας πρόδωσε τον Χριστό;
Καθώς πλησίαζε η γιορτή του Πάσχα, οι αρχιερείς προσπαθούσαν να παγιδεύσουν τον Ιησού, προκειμένου να απαλλαγούν από την επιρροή που ασκούσε στον λαό. Συνεργάστηκαν, έτσι, με τον Ιούδα, ο οποίος ονομαζόταν Ισκαριώτης και ήταν ένας από τους δώδεκα αποστόλους. Αυτός δέχτηκε την ανταμοιβή που του προσέφεραν προκειμένου να τους παραδώσει τον δάσκαλό του.
Πήρε τα τριάντα αργύρια και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να Τον καταδώσει.
Τι έγιναν τα 30 αργύρια μετά την προδοσία;
Μετά από το φιλί της προδοσίας, τη σύλληψη και την καταδίκη του Χριστού, ο Ιούδας, πνιγμένος από τύψεις, μετάνιωσε και θέλησε να επιστρέψει την αμοιβή στους αρχιερείς, λέγοντας:
“ημάρτησα, διότι παρέδωσα αίμα αθώον”
Εκείνοι του απάντησαν:
“και τι μας μέλει εμάς; Συ θα δώσης λόγον δι' αυτό”.
Ακούγοντας τα λόγια τους και συνειδητοποιώντας το μέγεθος της αμαρτίας, ο Ιούδας πέταξε τα 30 αργύρια στο πάτωμα, βγήκε από τον ναό και κρεμάστηκε. Με τα λεφτά αυτά, οι αρχιερείς αποφάσισαν να αγοράσουν ένα χωράφι, στο οποίο θα έθαβαν τους ξένους, καθώς δεν μπορούσαν να τα ξαναβάλουν στο ταμείο της εκκλησίας αφού, όπως είπαν:
“είναι τιμή αίματος, το οποίον μετ' ολίγον θα χυθή”.
Έτσι, εκπληρώθηκε ο λόγος του προφήτη Ιερεμία:
“και έλαβον τα τριάκοντα αργύρια, την τιμήν του ανεκτιμήτου, τον οποίον μερικοί από τους υιούς Ισραήλ τόσον είχαν εκτιμήσει, και έδωκαν αυτά δια τον αγρόν του κεραμιδά, όπως με καθωδήγησε ο Κυριος”.
Τα 30 αργύρια του Ιούδα
Η λέξη «αργύρια», που χρησιμοποιείται στην Καινή Διαθήκη, υποδεικνύει πως πρόκειται για ασημένια νομίσματα.
Ο επιστήμονας Donald Wiseman, ήδη από τη δεκαετία του 1960, υποστήριξε πως ήταν σέκελ της Τύρου ή στατήρες της ρωμαϊκής περιόδου.
Οι σημερινές έρευνες ενισχύουν την πρώτη εκδοχή. Συγκεκριμένα, τα νομίσματα κόβονταν στη φοινικική πόλη Τύρο από το 125 π.Χ. έως το 65 μ.Χ. Κατά τα ρωμαϊκά χρόνια, ο ναός της Ιερουσαλήμ εξακολουθούσε να πληρώνει τους φόρους με αυτά.
Στη μία πλευρά του νομίσματος, σύμφωνα με τις εντολές των ρωμαϊκών αρχών, αποτυπωνόταν η εικόνα του Θεού Βάαλ, έτσι ώστε να τονίζεται η ρωμαϊκή κυριαρχία στην Παλαιστίνη. Παρά το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος θεός ταυτιζόταν από τους Εβραίους με τον διάβολο, το νόμισμα παρέμενε σε κυκλοφορία, κυρίως εξαιτίας της ιδιαίτερης αξίας και καθαρότητας του αργύρου.
Τι αξία είχαν τα 30 αργύρια;
Σήμερα γνωρίζουμε πως 30 σέκελ ισοδυναμούσαν εκείνη την εποχή με 120 ημέρες εργασίας.
Το σέκελ ζύγιζε λιγότερο από μισή ουγγιά ασήμι, δηλαδή περίπου 16 γραμμάρια. Η τρέχουσα αξία του θεωρείται αντίστοιχη των 400-500 δολαρίων.
Υπολογίζεται, συνεπώς, πως 30 αργύρια ισοδυναμούν με περίπου 15.000 ευρώ.
Η μορφή του Ιούδα Ισκαριώτη
Ο Ιούδας ήταν ένας από τους δώδεκα αποστόλους. Ο Χριστός τον ενέταξε, σύμφωνα με τους πατέρες, στον κύκλο των μαθητών του, επειδή είδε σε αυτόν την ικανότητά του να επιτελέσει αποστολικό έργο. Ωστόσο, ο εγωισμός και οι φιλοδοξίες του ίδιου τον οδήγησαν στην αυτοκαταστροφή. Ο Ιούδας ήταν φιλοχρήματος, πράγμα που ο Κύριος αναγνώριζε. Δίνοντάς του την εξουσία να διαχειρίζεται το κοινό ταμείο των αποστόλων, θέλησε να τον βοηθήσει να θεραπευτεί, να ξεπεράσει την αδυναμία του και να απαλλαγεί από την απληστία.
Γιατί ο Ιούδας πρόδωσε τον Χριστό;
Ο Ιούδας είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη μορφή της Καινής Διαθήκης.
Πρόκειται για τον άνθρωπο που πρόδωσε τον Ιησού, αποφασισμένος να θυσιάσει τη σχέση του μαζί Του προκειμένου να κερδίσει 30 αργύρια. Στη συνέχεια μετάνιωσε, κατακλύστηκε από ενοχές και αυτοκτόνησε. Στις γραφές δεν υπάρχουν λεπτομέρειες σχετικά με την καταγωγή και την οικογένειά του, ενώ εντοπίζονται ελλιπείς πληροφορίες όσον αφορά την εμφάνιση και ένταξή του μεταξύ των μαθητών.
Οι Ευαγγελιστές Ιωάννης, Λουκάς, Ματθαίος και Μάρκος υποστηρίζουν πως ο Ιούδας κινήθηκε κυριευμένος από τους δαίμονες και από το πάθος της απληστίας. Στα κείμενα της Μεγάλης Εβδομάδας τονίζεται η αχαριστία του. Χαρακτηρίζεται ως λάτρης του χρήματος, απερίσκεπτος, επαίσχυντος, παράνομος, προδότης και ψεύτης.
Αναδεικνύεται ακόμη η σχέση του με τον διάβολο. Όπως ακριβώς ο σατανάς αποτέλεσε έναν πεπτωκότα άγγελο, έτσι και ο Ιούδας αποτέλεσε έναν πεπτωκότα απόστολο. Αρνήθηκε να αντισταθεί στις προτροπές του πρώτου και επέλεξε να ασκήσει τη βούλησή του ενάντια στον Κύριο.
Πολλοί μελετητές, προσπαθώντας να ψυχογραφήσουν και να εξηγήσουν τη μορφή του Ιούδα, κατέληξαν σε σύνθετες θεωρίες. Όπως έχει υποστηριχτεί, ο Ιούδας, συνειδητοποιώντας την αδυναμία του να γίνει αληθινός μαθητής του Ιησού, «εικόνα και ομοιώμά Του», οδηγήθηκε σε ένα αίσθημα ενοχής, το οποίο είχε ως συνέπεια την εκδήλωση επιθετικότητας απέναντι στο πρόσωπο του δασκάλου του.
Κατέφυγε έτσι στην προδοσία, καταστρέφοντας το πρότυπο, στο οποίο δεν μπορούσε να μοιάσει.
Η πράξη του καταδεικνύει το μέγεθος της πλάνης, της αυτοτιμωρίας και την αχαριστίας του προς Εκείνον που δέχεται και αγαπά κάθε άνθρωπο, χωρίς να απαιτεί τελειότητα.
Η αδυναμία του διατρανώνεται μετά το γεγονός της προδοσίας. Ο Ιούδας προτιμά, αντί να σηκώσει το βάρος της αμαρτίας, έχοντας πίστη στον Θεό και ελπίδα πως θα συγχωρεθεί, να αφεθεί στην αυτοκριτική και τις τύψεις, οδηγούμενος στο ακόμη μεγαλύτερο αμάρτημα της αυτοκτονίας. Αυτό αποτελεί ουσιαστικά και την ύψιστη προδοσία προς το πρόσωπο του Χριστού. Εγκαταλείπει τον εαυτό του στο σκοτάδι, επαναλαμβάνοντας το λάθος του, χάνοντας την πίστη του και παραδίδοντας τον εαυτό του στα χέρια του διαβόλου. Δεν καταφέρνει να μετανοήσει, έχοντας ελπίδα στην απύθμενη φιλευσπλαχνία του Κυρίου, αλλά παραδίδεται στις ενοχές και αυτοκτονεί. Δεν βρίσκει το θάρρος να αντιμετωπίσει το λάθος του, ζητώντας ειλικρινά συγχώρεση (όπως έκανε, για παράδειγμα, ο Απόστολος Πέτρος), αλλά κλεισμένος στον εγωισμό του προτιμά να διακόψει κάθε σχέση με τον Θεό-Πατέρα.
Οδηγείται στην απόγνωση και την αυτοκαταστροφή.
Ήταν η προδοσία του Ιούδα αναπόφευκτη;
Ο Θεός προφήτευσε πως ένας από τους μαθητές Του θα τον πρόδιδε. Η προφητεία, όμως, δεν προορίζει τις καταστάσεις. Τις προοράται. Ο Κύριος δεν καθόρισε την επιλογή του Ιούδα. Είχε, απλώς, την ικανότητα να γνωρίζει εκ των προτέρων τι ήταν αυτό που ο μαθητής του θα επέλεγε εκουσίως.
Η θυσία του Χριστού και το σταυρικό μαρτύριό Του ήταν ακόμη πιο οδυνηρά επειδή, ακριβώς, ήταν αποτέλεσμα της προδοσίας του μαθητή Του.
Η προδοσία αυτή αποτελεί παράδειγμα για όλους εμάς, που ενώ γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες των θαυμάτων και του μεγαλείου του Θεού, χάνουμε συχνά την πίστη και την ελπίδα μας στο πρόσωπό Του. Αν και η αμαρτία είναι αναπόφευκτη, η δυνατότητά μας να επιστρέφουμε πάντοτε κοντά στον Θεό παραμένει, ενώ δεν είναι ποτέ αργά για να ασκήσουμε τη βούλησή μας με αγάπη.
