Ἠσαΐας
25:1 Κύριε, συ είσαι ο Θεός μου· θέλω σε υψόνει, θέλω υμνεί το όνομά σου· διότι έκαμες θαυμάσια· αι απ' αρχής βουλαί σου είναι πίστις και αλήθεια.
25:2 Διότι συ κατέστησας πόλιν σωρόν· πόλιν ωχυρωμένην, ερείπιον· τα οχυρώματα των αλλογενών, ώστε να μη ήναι πόλις· ουδέποτε θέλουσιν ανοικοδομηθή.
25:3 Διά τούτο ο ισχυρός λαός θέλει σε δοξάσει, η πόλις των τρομερών εθνών θέλει σε φοβηθή.
25:4 Διότι εστάθης δύναμις εις τον πτωχόν, δύναμις του ενδεούς εν τη στενοχωρία αυτού, καταφύγιον εναντίον της ανεμοζάλης, σκιά εναντίον του καύσωνος, όταν το φύσημα των τρομερών προσβάλη ως ανεμοζάλη κατά τοίχου.
25:5 Θέλεις καταπαύσει τον θόρυβον των αλλογενών, ως τον καύσωνα εν ξηρώ τόπω, τον καύσωνα διά της σκιάς του νέφους· ο θρίαμβος των τρομερών θέλει ταπεινωθή.
25:6 Και επί του όρους τούτου ο Κύριος των δυνάμεων θέλει κάμει εις πάντας τους λαούς ευωχίαν από παχέων, ευωχίαν από οίνων εν τη τρυγία αυτών, από παχέων μεστών μυελού, από οίνων κεκαθαρισμένων επί της τρυγίας.
25:7 Και εν τω όρει τούτω θέλει αφανίσει το πρόσωπον του περικαλύμματος του περικαλύπτοντος πάντας τους λαούς και το κάλυμμα το καλύπτον επί πάντα τα έθνη.
25:8 Θέλει καταπίει τον θάνατον εν νίκη· και Κύριος ο Θεός θέλει σπογγίσει τα δάκρυα από πάντων των προσώπων· και θέλει εξαλείψει το όνειδος του λαού αυτού από πάσης της γής· διότι ο Κύριος ελάλησε.
25:9 Και εν εκείνη τη ημέρα θέλουσιν ειπεί, Ιδού, ούτος είναι ο Θεός ημών· περιεμείναμεν αυτόν και θέλει σώσει ημάς· ούτος είναι ο Κύριος· περιεμείναμεν αυτόν· θέλομεν χαρή και ευφρανθή εν τη σωτηρία αυτού.
Γένεσις
9:8 καί εἶπον ὁ θεός ὁ νωε καί ὁ υἱός αὐτός μετά αὐτός λέγω
9:9 ἐγώ ἰδού ἀναἵστημι ὁ διαθήκη ἐγώ σύ καί ὁ σπέρμα σύ μετά σύ
9:10 καί πᾶς ψυχή ὁ ζάω μετά σύ ἀπό ὄρνεον καί ἀπό κτῆνος καί πᾶς ὁ θηρίον ὁ γῆ ὅσος μετά σύ ἀπό πᾶς ὁ ἐκἔρχομαι ἐκ ὁ κιβωτός
9:11 καί ἵστημι ὁ διαθήκη ἐγώ πρός σύ καί οὐ ἀποθνήσκω πᾶς σάρξ ἔτι ἀπό ὁ ὕδωρ ὁ κατακλυσμός καί οὐ εἰμί ἔτι κατακλυσμός ὕδωρ ὁ καταφθείρω πᾶς ὁ γῆ
9:12 καί εἶπον κύριος ὁ θεός πρός νωε οὗτος ὁ σημεῖον ὁ διαθήκη ὅς ἐγώ δίδωμι ἀνά μέσος ἐγώ καί σύ καί ἀνά μέσος πᾶς ψυχή ζάω ὅς εἰμί μετά σύ εἰς γενεά αἰώνιος
9:13 ὁ τόξον ἐγώ τίθημι ἐν ὁ νεφέλη καί εἰμί εἰς σημεῖον διαθήκη ἀνά μέσος ἐγώ καί ὁ γῆ
9:14 καί εἰμί ἐν ὁ συννεφέω ἐγώ νεφέλη ἐπί ὁ γῆ ὁράω ὁ τόξον ἐγώ ἐν ὁ νεφέλη
9:15 καί μιμνήσκω ὁ διαθήκη ἐγώ ὅς εἰμί ἀνά μέσος ἐγώ καί σύ καί ἀνά μέσος πᾶς ψυχή ζάω ἐν πᾶς σάρξ καί οὐ εἰμί ἔτι ὁ ὕδωρ εἰς κατακλυσμός ὥστε ἐκἀλείφω πᾶς σάρξ
9:16 καί εἰμί ὁ τόξον ἐγώ ἐν ὁ νεφέλη καί ὁράω ὁ μιμνήσκω διαθήκη αἰώνιος ἀνά μέσος ἐγώ καί ἀνά μέσος πᾶς ψυχή ζάω ἐν πᾶς σάρξ ὅς εἰμί ἐπί ὁ γῆ
9:17 καί εἶπον ὁ θεός ὁ νωε οὗτος ὁ σημεῖον ὁ διαθήκη ὅς διατίθημι ἀνά μέσος ἐγώ καί ἀνά μέσος πᾶς σάρξ ὅς εἰμί ἐπί ὁ γῆ
Παροιμίαι
12:8 Ο άνθρωπος εγκωμιάζεται κατά την σύνεσιν αυτού· ο δε διεστραμμένος την καρδίαν θέλει είσθαι εις καταφρόνησιν.
12:9 Καλήτερος ο άνθρωπος ο μη τιμώμενος και επαρκών εις εαυτόν, παρά ο κενοδοξών και στερούμενος άρτου.
12:10 Ο δίκαιος επιμελείται την ζωήν του κτήνους αυτού· τα δε σπλάγχνα των ασεβών είναι ανελεήμονα.
12:11 Ο εργαζόμενος την γην αυτού θέλει χορτασθή άρτον· ο δε ακολουθών τους ματαιόφρονας είναι ενδεής φρενών.
12:12 Ο ασεβής ζητεί την υπεράσπισιν των κακών· αλλ' η ρίζα του δικαίου αναδίδει.
12:13 Δι' αμαρτίαν χειλέων παγιδεύεται ο ασεβής· ο δε δίκαιος εξέρχεται εκ στενοχωρίας.
12:14 Εκ των καρπών του στόματος αυτού ο άνθρωπος θέλει εμπλησθή αγαθών· και η αμοιβή των χειρών του ανθρώπου θέλει επιστρέψει εις αυτόν.
12:15 Η οδός του άφρονος είναι ορθή εις τους οφθαλμούς αυτού· ο δε ακούων συμβουλάς είναι σοφός.
12:16 Ο άφρων φανερόνει ευθύς την οργήν αυτού· ο δε φρόνιμος σκεπάζει το όνειδος αυτού.
12:17 Ο λαλών αλήθειαν αναγγέλλει το δίκαιον· ο δε ψευδομάρτυς δόλον.
12:18 Ο φλύαρος είναι ως τραύματα μαχαίρας· η δε γλώσσα των σοφών, ίασις.
12:19 Τα χείλη της αληθείας θέλουσιν είσθαι σταθερά διαπαντός· η δε ψευδής γλώσσα μόνον στιγμιαία.
12:20 Δόλος είναι εν τη καρδία των μηχανευομένων κακά· ευφροσύνη δε εις τους βουλευομένους ειρήνην.
12:21 Ουδεμία βλάβη θέλει συμβή εις τον δίκαιον· οι δε ασεβείς θέλουσιν εμπλησθή κακών.
12:22 Ψευδή χείλη βδέλυγμα εις τον Κύριον· οι δε ποιούντες αλήθειαν είναι δεκτοί εις αυτόν.