Ο Άγιος Γεράσιμος, καταγόμενος από τη Λυκία, καλλιέργησε τον εαυτό του στον φόβο του Θεού από νεαρή ηλικία και, αφού έλαβε το μοναχικό σχήμα, αποσύρθηκε στην έρημο της Θηβαΐδας. Αργότερα, επέστρεψε στη Λυκία και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην έρημο του Ιορδάνη, όπου ίδρυσε μια μονή. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Παλαιστίνη, συνέβησαν σημαντικά εκκλησιαστικά γεγονότα, συμπεριλαμβανομένης της IV Οικουμενικής Συνόδου, η οποία καταδίκασε τους αιρετικούς. Ο Άγιος Γεράσιμος, πειρασμένος από τους αιρετικούς, σύντομα μετάνιωσε και επέστρεψε στην αληθινή πίστη, μετά την οποία η μονή του έγινε τόπος πνευματικής αναγέννησης. Καθόρισε αυστηρούς κανόνες για τους ακολούθους του, συμπεριλαμβανομένων των νηστειών και της κοινής περιουσίας, που προήγαγαν την ενότητα και την αδελφότητα μεταξύ των μοναχών.
Ο Άγιος Γεράσιμος έδειξε επίσης έλεος στα ζώα, θεραπεύοντας ένα λιοντάρι που έγινε πιστός σύντροφός του. Το λιοντάρι, αφού απελευθερώθηκε από τη δουλειά, θρήνησε τον θάνατο του αγίου, δείχνοντας την πίστη του. Ο Άγιος Γεράσιμος αναχώρησε προς τον Κύριο, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά ευσέβειας και αγάπης προς τον Θεό, καθώς και ένα παράδειγμα ταπεινότητας και υπηρεσίας. Η ζωή και τα έργα του έγιναν μαρτυρία της χάρης και της δύναμης του Θεού, που εκδηλώνονται μέσω των αγίων.
