Ο Άγιος Βαρβάρας της Βετλούγκα γεννήθηκε στο Βελίκι Ουστούγκ και υπηρέτησε ως ιερέας σε μία από τις εκκλησίες της πόλης. Το 1417, εγκαταστάθηκε στις όχθες του ποταμού Βετλούγκα στο Κόκκινο Βουνό, όπου ζούσε σε απομόνωση για 28 χρόνια, "εργαζόμενος για τον Θεό με ψαλμωδία και προσευχές." Θεϊκά θηρία ήρθαν στον άγιο, και επικοινωνούσε μαζί τους σαν να ήταν οικιακά ζώα.
Δεν υπήρχαν ανθρώπινες κατοικίες στην περιοχή, και μόνο σπάνια τον επισκέπτονταν άνθρωποι, στους οποίους προφήτευε ότι μετά την κοίμησή του, μοναχοί θα ζούσαν σε αυτό το μέρος. Το 1439, ο Άγιος Μακάριος ήρθε σε αυτόν για καθοδήγηση. Ο Άγιος Βαρβάρας εκοιμήθη στις 24 Ιουνίου 1445. Μετά τον θάνατό του, πολλοί μοναχοί και γεωργοί ήρθαν στον τόπο της ασκητικής του, και ο λαός πολλαπλασιάστηκε κατά μήκος ολόκληρου του ποταμού.
Στο Κόκκινο Βουνό, χτίστηκαν δύο εκκλησίες: μία προς τιμήν της Αγίας Τριάδας, η άλλη – πάνω από τον τάφο του αγίου – στο όνομα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού, και ιδρύθηκε μια κοινοτική μονή, η οποία πήρε το όνομα "Βαραβινής Έρημος." Η ζωή του αγίου γράφτηκε το 1639 από τον μοναχό Ιωσήφ της Βαραβινής Ερήμου.
Η είδηση για τα θαύματα του αγίου έφτασε στον Πατριάρχη Ιωάσαφ, ο οποίος έμαθε για τα θαύματα από τους πρεσβυτέρους Ιωάννη και Ονησίφορο. Ένας από αυτούς θεραπεύτηκε από τύφλωση στον τάφο του αγίου. Ο Πατριάρχης έστειλε τον ηγούμενο Παφνούτιο στην μονή για να επαληθεύσει αυτά τα θαύματα, και αφού συγκέντρωσε μαρτυρίες για τα θαύματα, η μνήμη του αγίου δοξάστηκε.
Με την πάροδο του χρόνου, στον τόπο της Βαραβινής μονής, αναδύθηκε μια περιφερειακή πόλη ονόματι Βαραβίνο, και η κύρια εκκλησία της μονής έγινε ο καθεδρικός ναός της πόλης προς τιμήν του Αποστόλου Βαρνάβα.
