Ο Όσιος Δημήτριος γεννήθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα στο Περεσλάβλ-Ζαλέσκι, όπου ο πατέρας του, πλούσιος άνθρωπος, ασχολούνταν με σημαντικό εμπόριο. Οι γονείς του πίστευαν στον Θεό και προσπαθούσαν να ενισχύσουν στον γιο τους το χριστιανικό φρόνημα. Ο σπόρος του Λόγου του Θεού καρποφόρησε στην καθαρή ψυχή του παιδιού. Σε αντίθεση με τους συνομηλίκους του, ο Δημήτριος ήταν συνετός και ταπεινός, απομακρυνόταν από τα θορυβώδη παιδικά παιχνίδια και τις διάφορες διασκεδάσεις. Υπακούοντας στην εσωτερική κλήση και στον λόγο του Ευαγγελίου, ο νεαρός Δημήτριος εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι και εκάρη μοναχός στη Μονή Γκορίτσκι του Περεσλάβλ.
Η ταπείνωση, η υπομονή και η ακακία του ήταν τόσο μεγάλες, ώστε προκαλούσαν τον αυθόρμητο θαυμασμό των αδελφών. Για τους ασκητικούς του αγώνες κρίθηκε άξιος της ιεροσύνης. Ύστερα από κάποιο διάστημα ο Δημήτριος αποφάσισε να ιδρύσει δική του μονή με αυστηρό κοινοβιακό τυπικό. Μετακινήθηκε σε έναν ελώδη τόπο, όπου ανήγειρε ναό στο όνομα του Αγίου Νικολάου και ίδρυσε δίπλα του μονή. Ο όσιος ήταν πολύ ωραίος στην όψη· γι’ αυτό, για να αποφύγει τον πειρασμό, σκέπαζε το πρόσωπό του με το μοναχικό κουκούλιο και μιλούσε με γυναίκες πολύ σπάνια, μόνο όταν υπήρχε ανάγκη.
Στα χρόνια της ηγουμενίας του στη Μονή του Αγίου Νικολάου, ο Όσιος Δημήτριος συνδέθηκε με φιλία εν Χριστώ με τον πατέρα του βορειορωσικού μοναχισμού, τον Όσιο Σέργιο, ο οποίος ασκήτευε στα πυκνά δάση του Ραντονέζ, εξήντα βέρστια από το Περεσλάβλ.
Η φήμη της ασκητικής του ζωής ήταν επικίνδυνη για τον Δημήτριο. Αποφάσισε να εγκαταλείψει τον τόπο του, παίρνοντας μαζί του μόνο έναν μαθητή, τον Παχώμιο, και κατευθύνθηκε προς τον απομονωμένο δασώδη βορρά. Ο ίδιος ο όσιος και ο μαθητής του έκτισαν έναν μικρό ναό προς τιμήν της Αναστάσεως του Χριστού. Όμως, καθώς συνάντησαν αντίσταση από τους κατοίκους, εγκατέλειψαν τον τόπο εκείνο και κατευθύνθηκαν στη Βόλογκντα. Εκεί αποφάσισαν να ιδρύσουν μονή. Όλοι οι κάτοικοι έσπευσαν να λάβουν την ευλογία του αγίου, και την 1η Αυγούστου 1371 κτίστηκε και εγκαινιάστηκε ναός στο όνομα του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, της Παναχράντου Μητέρας Του και προς τιμήν του Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου. Γύρω από τον ναό κτίστηκαν κελιά για τους αδελφούς και τα πλέον απαραίτητα βοηθητικά κτίσματα· έτσι δημιουργήθηκε η Μονή Σωτήρος του Πριλούκι, η οποία έγινε η πρώτη μονή με αυστηρό κοινοβιακό τυπικό.
Η μονή δεν διακρινόταν για τον πλούτο της και ήταν φτωχή ακόμη και σε βιβλία. Ο Δημήτριος ζούσε αληθινά ασκητική ζωή. Η νηστεία του ήταν αυστηρή· για ολόκληρες εβδομάδες δεν έπαιρνε τροφή. Μόνο στις εορτές επέτρεπε στον εαυτό του να γευθεί ζεστό νερό και ένα μικρό πρόσφορο. Από ενδύματα είχε μόνο μία παλιά προβιά, την οποία φορούσε και τον χειμώνα και το καλοκαίρι· επιπλέον, φορούσε στο σώμα του βαριές σιδερένιες αλυσίδες. Στο τέλος της ζωής του, ο όσιος αξιώθηκε από τον Κύριο του χαρίσματος της διορατικότητας.
Τη νύχτα της 11ης Φεβρουαρίου 1392, οι μοναχοί της Μονής Σωτήρος του Πριλούκι παρατήρησαν ότι σε όλη τη μονή απλώθηκε κάποια ευωδία. Όλοι οι αδελφοί έσπευσαν στο κελί του γέροντα, αλλά τον βρήκαν ήδη νεκρό. Το κελί του ήταν γεμάτο ευωδία, και το πρόσωπό του έλαμπε με υπερκόσμιο φως· ήταν γαλήνιο και ήσυχο, σαν πρόσωπο κοιμωμένου. Πριν από τον θάνατό του, ο Δημήτριος είχε προειδοποιήσει τους αδελφούς για την κοίμησή του. Με το θέλημα του Θεού, ο τάφος του έγινε πηγή πολλών χαριτόβρυτων θαυμάτων και ιάσεων. Όσοι άγγιζαν τον τάφο με δυνατή πίστη θεραπεύονταν, και ιδιαίτερα συχνές ήταν οι θεραπείες από δαιμονική κατοχή. Κτίστηκε ναός προς τιμήν του Οσίου Δημητρίου. Τα λείψανα του οσίου αναπαύονται κεκρυμμένα κάτω από κάλυμμα, σε αψίδα της κάτω εκκλησίας που είναι αφιερωμένη στο όνομά του. Επάνω τους βρίσκεται ξύλινη λάρνακα, επενδυμένη με επιχρυσωμένα φύλλα χαλκού· επάνω στη λάρνακα βρίσκεται ολόσωμη εικόνα του οσίου με αργυρή επένδυση, ενώ απέναντι από τη λάρνακα, στα πόδια του ασκητή, κρέμονται κάτω από γυαλί οι αλυσίδες του. Η εορτή του Οσίου Δημητρίου στη Μονή Σωτήρος του Πριλούκι καθιερώθηκε από το 1409, όταν άρχισαν να τελούνται θαύματα στον τάφο του.
