Η πρώτη αναφορά του Οσίου Ανδρονίκου περιέχεται στη ζωή του Οσίου Σεργίου του Ραδονέζ, που γράφτηκε γύρω στο 1418. Ήταν από τη γη του Ροστόφ και, ως νέος, ήρθε στον Όσιο Σεργίο, ζητώντας να μονάσει. Ο Σεργίος, βλέποντας την επιθυμία του για σιωπή, τον ευλόγησε να ζήσει μόνος του σε κελλί. Ο Όσιος Ανδρόνικος, όντας ήσυχος και ταπεινός, ενισχύθηκε στη πνευματική ζωή υπό την καθοδήγηση του Σεργίου.
Μετά από δέκα χρόνια ασκητικής ζωής, σκέφτηκε να ιδρύσει το δικό του μοναστήρι. Ο Όσιος Σεργίος, γνωρίζοντας την πρόθεσή του, τον ευλόγησε για αυτή την επιχείρηση. Ο τόπος για το μοναστήρι επιλέχθηκε τέσσερις βέρστες από το Κρεμλίνο, στον ποταμό Γιαούζα, και το 1361 χτίστηκε μια εκκλησία προς τιμήν της Εικόνας που δεν έγινε από χέρι του Σωτήρα.
Ο Ανδρόνικος έγινε ο πρώτος ηγούμενος του μοναστηριού, το οποίο γρήγορα αυξήθηκε και ευημερούσε στις αρετές. Ήταν γνωστός για την ταπεινοφροσύνη και την επιμέλεια στην προσευχή. Πολλοί ερχόντουσαν σε αυτόν για πνευματική καθοδήγηση, και η αδελφότητα αυξήθηκε.
Ο Όσιος Ανδρόνικος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 13 Ιουνίου 1395, αφήνοντας το ποίμνιό του υπό την καθοδήγηση του μαθητή του Οσίου Σάββα. Τα λείψανά του βρίσκονται στην καθεδρική εκκλησία του Μοναστηριού Σπασο-Ανδρονίκωφ.
Η φήμη του μοναστηριού και οι πνευματικές αρετές του Οσίου Ανδρονίκου διαδόθηκαν σε όλη τη Ρωσία, και πολλοί επιθυμούσαν να ακολουθήσουν τη μοναστική ζωή. Οι μαθητές του έγιναν επίσης γνωστοί ηγούμενοι και επίσκοποι.
Η μνήμη του Οσίου Ανδρονίκου εορτάζεται στις 13/26 Ιουνίου και στη Σύναξη των Ραδονέζικων Αγίων στις 6/19 Ιουλίου. Η μνήμη του Οσίου Ανδρέα Ρουμπλιόφ εορτάζεται στις 4/17 Ιουλίου.
