Ἠσαΐας
13:2 Σηκώσατε σημαίαν επί το όρος το υψηλόν, υψώσατε την φωνήν προς αυτούς, σείσατε την χείρα διά να εισέλθωσιν εις τας πύλας των αρχόντων.
13:3 Εγώ προσέταξα τους διωρισμένους μου, μάλιστα έκραξα τους δυνατούς μου, διά να εκτελέσωσι τον θυμόν μου, τους χαίροντας εις την δόξαν μου.
13:4 Φωνή πλήθους επί τα όρη ως μεγάλου λαού· θορυβώδης φωνή των βασιλείων των εθνών συνηγμένων· ο Κύριος των δυνάμεων επισκέπτεται το στράτευμα της μάχης.
13:5 Έρχονται από γης μακράς, εκ των περάτων του ουρανού, ο Κύριος και τα όπλα της αγανακτήσεως αυτού, διά να αφανίσωσι πάσαν την γην.
13:6 Ολολύζετε, διότι η ημέρα του Κυρίου επλησίασε· θέλει ελθεί ως όλεθρος από του Παντοδυνάμου.
13:7 Διά τούτο πάσαι αι χείρες θέλουσιν εκλυθή, και πάσα καρδία ανθρώπου θέλει διαλυθή.
13:8 Και θέλουσι τρομάξει· πόνοι και θλίψεις θέλουσι κατακυριεύσει αυτούς· θέλουσιν είσθαι εν πόνω, ως τίκτουσα· θέλουσι μείνει εκστατικοί ο εις προς τον άλλον· τα πρόσωπα αυτών θέλουσιν είσθαι πεφλογισμένα.
13:9 Ιδού, η ημέρα του Κυρίου έρχεται, σκληρά και πλήρης θυμού και οργής φλογεράς, διά να καταστήση την γην έρημον· και θέλει εξαλείψει απ' αυτής τους αμαρτωλούς αυτής.
13:10 Διότι τα άστρα του ουρανού και οι αστερισμοί αυτού δεν θέλουσι δώσει το φως αυτών· ο ήλιος θέλει σκοτισθή εν τη ανατολή αυτού, και η σελήνη δεν θέλει εκπέμψει το φως αυτής.
13:11 Και θέλω παιδεύσει τον κόσμον διά την κακίαν αυτού και τους ασεβείς διά την ανομίαν αυτών και θέλω παύσει την μεγαλαυχίαν των υπερηφάνων και ταπεινώσει την υψηλοφροσύνην των φοβερών.
13:12 Θέλω καταστήσει άνθρωπον πολυτιμότερον υπέρ χρυσίον καθαρόν· μάλιστα άνθρωπον υπέρ το χρυσίον του Οφείρ.
13:13 Διά τούτο θέλω ταράξει τους ουρανούς, και η γη θέλει σεισθή από του τόπου αυτής, εν τω θυμώ του Κυρίου των δυνάμεων και εν τη ημέρα της φλογεράς οργής αυτού.
Γένεσις
8:4 καί καταἵζω ὁ κιβωτός ἐν μήν ὁ ἕβδομος ἕβδομος καί εἰκάς ὁ μήν ἐπί ὁ ὄρος ὁ αραρατ
8:5 ὁ δέ ὕδωρ πορεύομαι ἐλαττονέω ἕως ὁ δέκατος μήν ἐν δέ ὁ ἑνδέκατος μήν ὁ πρῶτος ὁ μήν ὁράω ὁ κεφαλή ὁ ὄρος
8:6 καί γίγνομαι μετά τεσσαράκοντα ἡμέρα ἀναοἴγω νωε ὁ θυρίς ὁ κιβωτός ὅς ποιέω
8:7 καί ἀποστέλλω ὁ κόραξ ὁ ὁράω εἰ κοπάζω ὁ ὕδωρ καί ἐκἔρχομαι οὐ ὑποστρέφω ἕως ὁ ξηραίνω ὁ ὕδωρ ἀπό ὁ γῆ
8:8 καί ἀποστέλλω ὁ περιστερά ὀπίσω αὐτός ὁράω εἰ κοπάζω ὁ ὕδωρ ἀπό πρόσωπον ὁ γῆ
8:9 καί οὐ εὑρίσκω ὁ περιστερά ἀνάπαυσις ὁ πούς αὐτός ὑποστρέφω πρός αὐτός εἰς ὁ κιβωτός ὅτι ὕδωρ εἰμί ἐπί πᾶς πρόσωπον πᾶς ὁ γῆ καί ἐκτείνω ὁ χείρ αὐτός λαμβάνω αὐτός καί εἰςἄγω αὐτός πρός ἑαυτοῦ εἰς ὁ κιβωτός
8:10 καί ἐπιἔχω ἔτι ἡμέρα ἑπτά ἕτερος πάλιν ἐκ ἀποστέλλω ὁ περιστερά ἐκ ὁ κιβωτός
8:11 καί ἀναστρέφω πρός αὐτός ὁ περιστερά ὁ πρός ἑσπέρα καί ἔχω φύλλον ἐλαία κάρφος ἐν ὁ στόμα αὐτός καί γιγνώσκω νωε ὅτι κοπάζω ὁ ὕδωρ ἀπό ὁ γῆ
8:12 καί ἐπιἔχω ἔτι ἡμέρα ἑπτά ἕτερος πάλιν ἐκ ἀποστέλλω ὁ περιστερά καί οὐ προςτίθημι ὁ ἐπιστρέφω πρός αὐτός ἔτι
8:13 καί γίγνομαι ἐν ὁ εἷς καί ἑξακοσιοστός ἔτος ἐν ὁ ζωή ὁ νωε ὁ πρῶτος μήν εἷς ὁ μήν ἐκλείπω ὁ ὕδωρ ἀπό ὁ γῆ καί ἀποκαλύπτω νωε ὁ στέγη ὁ κιβωτός ὅς ποιέω καί ὁράω ὅτι ἐκλείπω ὁ ὕδωρ ἀπό πρόσωπον ὁ γῆ
8:14 ἐν δέ ὁ μήν ὁ δεύτερος ἕβδομος καί εἰκάς ὁ μήν ξηραίνω ὁ γῆ
8:15 καί εἶπον κύριος ὁ θεός ὁ νωε λέγω
8:16 ἐκἔρχομαι ἐκ ὁ κιβωτός σύ καί ὁ γυνή σύ καί ὁ υἱός σύ καί ὁ γυνή ὁ υἱός σύ μετά σύ
8:17 καί πᾶς ὁ θηρίον ὅσος εἰμί μετά σύ καί πᾶς σάρξ ἀπό πετεινόν ἕως κτῆνος καί πᾶς ἑρπετόν κινέω ἐπί ὁ γῆ ἐκἄγω μετά σεαυτοῦ καί αὐξάνω καί πληθύνω ἐπί ὁ γῆ
8:18 καί ἐκἔρχομαι νωε καί ὁ γυνή αὐτός καί ὁ υἱός αὐτός καί ὁ γυνή ὁ υἱός αὐτός μετά αὐτός
8:19 καί πᾶς ὁ θηρίον καί πᾶς ὁ κτῆνος καί πᾶς πετεινόν καί πᾶς ἑρπετόν κινέω ἐπί ὁ γῆ κατά γένος αὐτός ἐκἔρχομαι ἐκ ὁ κιβωτός
8:20 καί οἰκοδομέω νωε θυσιαστήριον ὁ θεός καί λαμβάνω ἀπό πᾶς ὁ κτῆνος ὁ καθαρός καί ἀπό πᾶς ὁ πετεινόν ὁ καθαρός καί ἀναφέρω ὁλοκάρπωσις ἐπί ὁ θυσιαστήριον
8:21 καί ὀσφραίνομαι κύριος ὁ θεός ὀσμή εὐωδία καί εἶπον κύριος ὁ θεός διανοέομαι οὐ προςτίθημι ἔτι ὁ καταἀράομαι ὁ γῆ διά ὁ ἔργον ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἐνκεῖμαι ὁ διάνοια ὁ ἄνθρωπος ἐπιμελῶς ἐπί ὁ πονηρός ἐκ νεότης οὐ προςτίθημι οὖν ἔτι πατάσσω πᾶς σάρξ ζάω καθώς ποιέω
Παροιμίαι
10:31 Το στόμα του δικαίου αναδίδει σοφίαν· η δε ψευδής γλώσσα θέλει εκκοπή.
10:32 Τα χείλη του δικαίου γνωρίζουσι το ευχάριστον· το στόμα δε των ασεβών τα διεστραμμένα.
11:1 Δολία πλάστιγξ βδέλυγμα εις τον Κύριον· δίκαιον δε ζύγιον ευαρέστησις αυτού.
11:2 Όπου εισέλθη υπερηφανία, εισέρχεται και καταισχύνη· η δε σοφία είναι μετά των ταπεινών.
11:3 Η ακεραιότης των ευθέων θέλει οδηγεί αυτούς· η δε υπουλότης των σκολιών θέλει απολέσει αυτούς.
11:4 Τα πλούτη δεν ωφελούσιν εν ημέρα οργής· η δε δικαιοσύνη ελευθερόνει εκ θανάτου.
11:5 Η δικαιοσύνη του ακεραίου θέλει ορθοτομήσει την οδόν αυτού· ο δε ασεβής θέλει πέσει διά της ασεβείας αυτού.
11:6 Η δικαιοσύνη των ευθέων θέλει ελευθερώσει αυτούς· οι δε παραβάται θέλουσι συλληφθή εν τη κακία αυτών.
11:7 Όταν ο ασεβής άνθρωπος αποθνήσκη, η ελπίς αυτού απόλλυται· απόλλυται και η προσδοκία των ανόμων.
11:8 Ο δίκαιος ελευθερόνεται εκ της θλίψεως, αντ' αυτού δε εισέρχεται ο ασεβής.
11:9 Ο υποκριτής διά του στόματος αφανίζει τον πλησίον αυτού· αλλ' οι δίκαιοι θέλουσιν ελευθερωθή διά της γνώσεως.
11:10 Εις την ευόδωσιν των δικαίων η πόλις ευφραίνεται· και εις τον όλεθρον των ασεβών αγάλλεται.
11:11 Διά της ευλογίας των ευθέων υψόνεται πόλις· διά του στόματος δε των ασεβών καταστρέφεται.
11:12 Ο ενδεής φρενών περιφρονεί τον πλησίον αυτού· ο δε φρόνιμος άνθρωπος σιωπά.
