Πρεσβύτερος
Ο Όσιος Τίτος ήταν ιερομόναχος στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Ήταν γνωστός για το φιλήσυχο πνεύμα του και την αγάπη που έδειχνε προς όλους.
Μαζί του ζούσε ο διάκονος Ευάγριος. Οι δυο τους είχαν αναπτύξει δυνατή φιλία, περνώντας τις μέρες τους ειρηνικά και προσευχητικά. Κάποτε, ο διάβολος έσπειρε ανάμεσά τους τη διχόνοια. Άρχισαν να αισθάνονται θυμό και μίσος, ενώ απέφευγαν τη μεταξύ τους συνανστροφή, ακόμη και κατά την ώρα της Θείας λειτουργίας. Οι αδελφοί της μονής θέλησαν να τους κάνουν να συμφιλιωθούν, όμως κάθε προσπάθεια απέβαινε άκαρπη.
Όταν ο Όσιος Τίτος αρρώστησε βαριά, συναισθάνθηκε την αμαρτία του και άρχισε να κλαίει γεμάτος μετάνοια. Έστειλε, τότε, έναν μοναχό στον Ευάγριο για να του ζητήσει συγχώρεση. Εκείνος, εξακολουθώντας να αισθάνεται οργή, όχι μόνο δεν τον συγχώρησε, αλλά, επιπλέον, τον έβρισε και μίλησε για εκείνον φριχτά. Οι υπόλοιποι μοναχοί, βλέποντας πως ο Τίτος πέθαινε, έφεραν με τη βία τον Ευάγριο κοντά του. Ο Τίτος έπεσε στα πόδια του και ξαναζήτησε συγχώρεση, όμως ο εκείνος γύρισε το βλέμμα του αλλού και δήλωσε πως δεν είχε καμία πρόθεση ή ανάγκη να συμφιλιωθούν. Μετά από τα λόγια αυτά, ο Ευάγριος έπεσε νεκρός, ενώ ο Τίτος θεραπεύθηκε και σηκώθηκε υγιής.
Αργότερα, διηγήθηκε πως, την περίοδο που ήταν άρρωστος, είδε αγγέλους να θρηνούν για την ψυχή του, ενώ οι δαίμονες χαίρονταν και ήταν γεμάτοι ικανοποίηση. Οι αδελφοί, ακούγοντάς το, τρόμαξαν και λυπήθηκαν για τον Ευάγριο, αναγνωρίζοντας τη σημασία που είχε η συγχώρεση.
Ο Όσιος Τίτος εξομολογήθηκε και θεραπεύτηκε από τον θυμό του. Έκτοτε, αγαπούσε και φρόντιζε αδιάλειπτα κάθε μοναχό. Τα άγια λείψανά του είναι τοποθετημένα σε μία από τις σπηλιές του Κιέβου.
Ο άγιος κοιμήθηκε περίπου το 1190.
