Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με τον βίο του Αγίου Σεργίου. Σύμφωνα με την παράδοση, έζησε κατά τον 12ο-13ο αιώνα, ενώ το σώμα του αναπαύεται στις σπηλιές του Αγίου Αντωνίου.
Πήρε το προσωνύμιο "υπάκουος" εξαιτίας των πνευματικών του άθλων, της αδιαφορίας για το δικό του θέλημα και της υποταγής του στον ηγούμενο.
Η υπακοή αποτελεί μια από τις σπουδαιότερες αρετές του χριστιανικού βίου. Είναι ένας άθλος που δοξάζεται από τον Κύριο. Ο εγωισμός, από την άλλη, καταστρέφει την ψυχή του ανθρώπου, αλλά και τη σχέση του με τους άλλους. Η υπακοή είναι το κλειδί της αγάπης, του σεβασμού και της αυτοεκτίμησης. Όσο λιγότερο φροντίζει κανείς με επιμονή και πείσμα τον εαυτό του, τόσο περισσότερο νικά το κακό που επιδιώκει να κυριαρχήσει στο βάθος του ψυχισμού του. Τέλος, με την υπακοή αναπτύσσεται η αγάπη προς τον Θεό.
Ο Όσιος Σέργιος, νικώντας τον εγωισμό και επιδιδόμενος στην προσευχή καθ' όλη τη διάρκεια της ζωή του, απεβίωσε ως άγιος δούλος του Κυρίου.
Η μνήμη του τιμάται την ίδια μέρα με τους αγίους των κοντινών σπηλαίων, στις 7/20 Οκτωβρίου. Ορισμένοι τον αποκαλούν, μεταξύ άλλων, ως Όσιο Σέργιο τον νηστευτή.
