Πρωτοδιάκονος
Διάκονος Νικήτας Γκριγκόριεβιτς Άλμαζοβ γεννήθηκε το 1874 στο χωριό Σούσσεβο της επαρχίας Σμολένσκ, σε οικογένεια ιερέα. Άρχισε να υπηρετεί την Εκκλησία ως ψάλτης και το 1897 χειροτονήθηκε διάκονος. Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-ιαπωνικού Πολέμου, υπηρέτησε ως διάκονος στην ακολουθία του Αρχηγού, στρατηγού Κουροπάτκιν. Από το 1907 έως το 1918, υπηρέτησε ως διάκονος του Συντάγματος Σεμενόφσκι στην εκκλησία όλων των πυροβολικών στην πόλη της Πετρούπολης. Το 1933, υπηρέτησε ως διάκονος στην Ελληνική Εκκλησία της Πρεσβείας. Έλαβε από την Αυτοκρατορική κυβέρνηση τα παράσημα: Άννας 3ης τάξεως, Βλαντιμίρ 2ης τάξεως και επτά μετάλλια. Προήχθη στον βαθμό του Πρωτοδιάκονου. Ανήκε στο ρεύμα του Τιχόνοφ.
Το 1935, εξορίστηκε διοικητικά από την Πετρούπολη στο Καζακστάν για 5 χρόνια. Υπηρέτησε την εξορία του στην πόλη Άτμπασαρ. Είχε επαφές με εξορισμένους ιερείς. Στις 22 Νοεμβρίου 1937, συνελήφθη. Με απόφαση της τριάδας του ΝΚVD, ο Πρωτοδιάκονος Νικήτας Άλμαζοβ καταδικάστηκε σε εκτέλεση και η ποινή εκτελέστηκε στις 28 Νοεμβρίου 1937.
