Στις 28 Οκτωβρίου 1688 εκοιμήθη ο Σέρμπαν Καντακουζινός, ηγεμόνας της Βλαχίας, κατά τη βασιλεία του οποίου οικοδομήθηκαν πολλές ιερές μονές και άρχισε η έκδοση του πρώτου πλήρους κειμένου της Αγίας Γραφής στη ρουμανική γλώσσα. Την ίδια ημέρα οι βλάχοι βογιάροι ανήγαγαν στον θρόνο τον ανιψιό του κεκοιμημένου ηγεμόνα, τον λογοθέτη Κωνσταντίνο Μπρινκοβιάνου, άνθρωπο υψηλής παιδείας, ο οποίος γνώριζε ελληνικά, λατινικά και εκκλησιαστική σλαβονική.
Η διακυβέρνησή του άρχισε σε δύσκολους καιρούς, όταν οι Τούρκοι διεξήγαν πόλεμο με τους Αυστριακούς. Ο νέος ηγεμόνας, προικισμένος με διπλωματικές ικανότητες, κατόρθωσε να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές, σώζοντας έτσι τη χώρα από τις καταστροφές του πολέμου. Τα 26 χρόνια της βασιλείας του έγιναν εποχή ακμής για την Ορθόδοξη Εκκλησία, τον πολιτισμό και την τέχνη της χώρας. Οικοδομούνταν νέοι ναοί και μοναστήρια, άνοιγαν σχολεία, και εκδίδονταν βιβλία σε διάφορες γλώσσες.
Ο Μπρινκοβιάνου υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους κτήτορες μονών και ναών. Το καλοκαίρι του 1690 θεμελιώθηκε η μονή Χουρέζι με ναό αφιερωμένο στους αγίους βασιλείς Κωνσταντίνο και Ελένη. Ανήγειρε επίσης μονή στο Ρимнику-Σαράτ και ανακαίνισε εν μέρει ναούς σε πολλά άλλα μοναστήρια. Στο Βουκουρέστι ανεγέρθηκαν τρεις ναοί, από τους οποίους μέχρι σήμερα σώζεται μόνο η εκκλησία της μονής του Αγίου Γεωργίου του Νέου. Ο ηγεμόνας ενίσχυε τις εκκλησίες και τις μοναχικές κοινότητες στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, προσφέροντας βοήθεια και στους τέσσερις ορθόδοξους πατριαρχικούς θρόνους της Ανατολής.
Η εποχή αυτής της ακμής έλαβε τέλος με την καθαίρεση του Μπρινκοβιάνου. Οι μηχανορραφίες των εχθρών του και η προσχώρηση ενός εκ των βογιάρων στο πλευρό του ρωσικού στρατού προκάλεσαν υποψίες στην Οθωμανική Πύλη.
Κλήθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη. Όταν έφθασαν εκεί, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, τον Μάρτιο του 1714, όλοι φυλακίστηκαν στο φρούριο Γεντί Κουλέ (των Επτά Πύργων). Στους κρατουμένους υποσχέθηκαν ότι θα τους χαριστεί η ζωή, μόνο όμως με τον όρο να ασπασθούν το ισλάμ. Ο ευσεβής ηγεμόνας απέρριψε αποφασιστικά αυτή την πρόταση.
Στις 15 Αυγούστου 1714, την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όταν ο ηγεμόνας μόλις είχε συμπληρώσει τα εξήντα του χρόνια, τον οδήγησαν μαζί με όλους στον τόπο της εκτελέσεως. Παρουσία του σουλτάνου, πρεσβευτών ξένων κρατών, καθώς και της συζύγου και των θυγατέρων του, που είχαν φέρει για να παραστούν σε αυτό το σκληρό θέαμα, αποκεφαλίστηκαν ο ηγεμόνας και οι τέσσερις γιοι του. Πρώτος εκτελέστηκε ο Ιανάκε Βεκέρесκου, ο στενότερος σύμβουλος του ηγεμόνα, και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκαν οι τέσσερις γιοι: ο Κωνσταντίνος, ο Στέφανος, ο Ράντου και ο Ματθαίος. Μόνον έπειτα, αφού ο ηγεμόνας έγινε μάρτυρας του μαρτυρίου των υιών του, ήρθε και η δική του σειρά. Τα κεφάλια των αγίων μαρτύρων καρφώθηκαν σε λόγχες και περιφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ τα σώματά τους την επόμενη ημέρα ρίχθηκαν στον Βόσπορο. Χριστιανοί ψαράδες ανέσυραν τα ιερά λείψανα από τη θάλασσα και τα έθαψαν σε ελληνικό μοναστήρι στο νησί Χάλκη.
Με τον μαρτυρικό του θάνατο έγινε παράδειγμα θυσίας για την χριστιανική πίστη. Στις 20 Ιουνίου 1992 η Ιερά Σύνοδος της Ρουμανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας κατέταξε τον Κωνσταντίνο Μπρινκοβιάνου, τους γιους του και τον σύμβουλό του Ιανάκε στο χορό των αγίων μαρτύρων.
