Γεννημένος το 758 στην Κωνσταντινούπολη, έλαβε ευρεία εκπαίδευση και αντιστάθηκε με επιτυχία στους αιρετικούς των εικονομάχων. Αφού πήρε το μοναχικό σχήμα, έγινε ηγούμενος της μονής Σακουδίου, όπου έδωσε παράδειγμα αρετής. Το 796, για την υπεράσπιση των κανόνων της Εκκλησίας, εξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη.
Κατά την επιστροφή του από την εξορία επί της βασιλείας της αυτοκράτειρας Ειρήνης, διαχειρίστηκε τη ερημωμένη μονή Στουδίου, όπου συγκέντρωσε έως χίλιους μοναχούς. Συνέγραψε έναν κοινοτικό κανόνα για τη μοναστική ζωή, γνωστό ως Κανόνας Στουδίου. Του αποδίδονται πολλά ωφέλιμα για την ψυχή βιβλία, κανόνες και τριψήφιοι.
Υπό τους αυτοκράτορες Νικηφόρο Α' και Λέοντα τον Αρμένιο, υπέστη πολλά για την προσκύνηση των εικόνων, εξορίστηκε στην Ιλλυρία και στη συνέχεια στην Ασία Μικρή. Μετά τον θάνατο του Λέοντα του Αρμενίου, εγκαταστάθηκε στο Χερσόνησο.
Παρά την ασθένειά του, καθημερινά τέλεσε τη Θεία Λειτουργία και δίδασκε τους αδελφούς. Πέθανε το 826. Την ίδια ώρα, ο μακάριος Ιλαρίωνας ο Δαλματίας αποκαλύφθηκε η μακαρία κοίμηση του δούλου του Θεού.
Το 845, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη μονή Στουδίου. Ο αδελφός του, ο μακαριστός Ιωσήφ, επίσης υπέστη από τους εικονομάχους και πέθανε το 830 στη μονή Στουδίου.
Ο μακαριστός Θεόδωρος έκανε πολλά θαύματα· αυτοί που επικαλούνταν το όνομά του σώζονταν από φωτιές και λάμβαναν θεραπεία από ασθένειες.
