Η θαυματουργική χάρη του Αγίου Νεκταρίου
Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως ή Αιγίνης τιμάται από τους Έλληνες όπως ακριβώς και ο Άγιος Νικόλαος Μύρων ή ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Η προσωπικότητά του αποτελεί σπουδαίο παράδειγμα αγάπης και αφοσίωσης στον λόγο του Θεού.
Σε ένα από τα ορεινά χωριά της Αίγινας, οι άνθρωποι είχαν μείνει χωρίς ιερέα. Παρακάλεσαν, τότε, τον επίσκοπο, με δάκρυα στα μάτια, για να τους στείλει τουλάχιστον έναν κληρικό και να τελεστούν οι ακολουθίες του Πάσχα. Εκείνος, ωστόσο, δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημά τους. Έτσι, έμεινε έκπληκτος, όταν μετά την Ανάσταση οι άνθρωποι άρχισαν να τον ευχαριστούν για τον ιερέα που είχε παρουσιαστεί στον ναό τους. Όπως έλεγαν, όταν λειτουργούσε δεν καταλάβαιναν «αν βρίσκονταν στον Ουρανό ή στη γη».
Καθώς οι ιερείς οφείλουν πάντοτε να υπογράφουν το μητρώο των λειτουργιών που έχουν τελέσει, ο επίσκοπος αναζήτησε εκεί το όνομα του κληρικού. Όταν διάβασε πως η λειτουργία τελέστηκε από τον «Νεκτάριο, Μητροπολίτη Πενταπόλεως», έπεσε στα γόνατα και, μαζί με τον λαό, άρχισε να ευχαριστεί τον Κύριο.
Λίγοι γνωρίζουν πως ο ύμνος «Αγνή Παρθένε» συντάχθηκε από τον Άγιο Νεκτάριο. Αυτός κατέγραψε τα λόγια των αγγέλων, τους οποίους άκουσε να υμνολογούν τη Θεοτόκο. Επιπλέον, οι μαρτυρίες για τις θεραπείες και τα θαύματα που συντελέστηκαν στο όνομά του είναι αμέτρητες .
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο άγιος υπέμεινε πολλές δυσκολίες και θλίψεις. Κατηγορήθηκε για δωροδοκία, δολοπλοκίες και πορνεία. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η ακραία φτώχεια που υπέμεινε, στερούμενος ακόμη και τα απολύτως απαραίτητα. Παρ’ όλα αυτά δεν έπαψε ποτέ να είναι φιλάνθρωπος, να κάνει ενάρετες πράξεις και να βοηθάει με κάθε τρόπο όσους τον είχαν ανάγκη.
Έχασε τη ζωή του υποφέροντας από καρκίνο και από τους φριχτούς πόνους που του προκαλούσε. Δύο μήνες πριν από την κοίμησή του νοσηλεύτηκε σε ένα δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας.
Ο γιατρός κοίταξε τον μικρόσωμο ηλικιωμένο άνδρα, με το φθαρμένο ράσο, και αδυνατούσε να πιστέψει πως ήταν μητροπολίτης. «Πρώτη φορά βλέπω έναν επίσκοπο χωρίς πλούσια άμφια, χωρίς χρυσό σταυρό και, το πιο σημαντικό, χωρίς οικονομική δύναμη», είπε.
Κάποια στιγμή, κατά τη νοσηλεία του, οι νοσοκόμες παρατήρησαν πως οι επίδεσμοι που χρησιμοποιούσαν για να τυλίξουν το σώμα του ανέδυαν μύρο. Όταν, μετά τον θάνατό του, μια νοσοκόμα τοποθέτησε το πουκάμισο του αγίου στην άκρη του διπλανού κρεβατιού, κοντά σε έναν ανίατα άρρωστο άνδρα, εκείνος, ενώ ήταν παράλυτος, σηκώθηκε αμέσως στα πόδια του και ένιωσε ξανά υγιής. Ο ίδιος ο θάλαμος είχε γεμίσει με τέτοια ευωδία, που παρέμενε αισθητή για αρκετούς μήνες.
Το παράδειγμα του Αγίου Νεκταρίου αποτελεί πρότυπο για τον κάθε χριστιανό. Άντεξε το μαρτύριο και σήκωσε επάξια τον σταυρό του, με αποτέλεσμα να ανταμειφθεί από τον Κύριο. Μάλιστα, μετά την κοίμησή του εμφανίστηκε σε μία από τις πνευματικές του κόρες και της είπε:
«Είμαι παρών στον κόσμο διαμέσου των λειψάνων μου και έχω μια φλογερή επιθυμία να σταθώ δίπλα στους ανθρώπους. Βλέπω τον Χριστό. Είναι ακόμα σταυρωμένος».
Ο βίος του Αγίου Νεκταρίου
Ο Αναστάσιος Κεφαλάς γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης την 1η Οκτωβρίου 1846. Μεγάλωσε κοντά σε ευσεβείς γονείς, τον Δήμο και τη Μαρία Κεφαλά. Στην ηλικία των 14 ετών, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε ως πωλητής στο κατάστημα ενός συγγενή του. Στον ελεύθερό του χρόνο μελετούσε με ζήλο τα ιερά κείμενα της Εκκλησίας, ενώ συμμετείχε ενεργά στις ακολουθίες. Μεγαλώνοντας εργάστηκε ως δάσκαλος στις τάξεις του δημοτικού.
Το 1866, σε ηλικία 20 ετών, διορίστηκε στο χωριό Λιθί της Χίου, όπου παρέμεινε για επτά χρόνια. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, ο Αναστάσιος επισκεπτόταν συχνά το τοπικό μοναστήρι, συζητώντας αμέτρητες ώρες με τον ηγούμενο Γέροντα Παχώμιο και εκφράζοντας την κλίση του για τη μοναχική ζωή. Η επιθυμία του δυνάμωνε μέρα με τη μέρα. Στις 7 Νοεμβρίου 1876, στη Νέα Μονή της Χίου, ο Αναστάσιος εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Λάζαρος.
Το όνομα Νεκτάριος του δόθηκε ένα χρόνο αργότερα όταν χειροτονήθηκε διάκονος (15 Ιανουαρίου 1877) από τον Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο.
Ένας πλούσιος και ευσεβής κάτοικος της Χίου, ο Ιωάννης Χωρέμης, έδωσε, τότε, στον νεαρό μοναχό την ευκαιρία να συνεχίσει τις σπουδές του στην Αθήνα. Ξεκίνησε, έτσι, να φοιτά στο γυμνάσιο. Ωστόσο, ο ευεργέτης του πέθανε λίγο πριν από την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής του. Μερικοί από τους γνωστούς του αγίου τον συνέστησαν στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο (1870-1899), ο οποίος, εκτιμώντας τον χαρακτήρα του, κάλυψε τα έξοδα της εκπαίδευσής του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1885 έλαβε το πτυχίο του.
Το επόμενο έτος, ο Άγιος Νεκτάριος επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, όπου χειροτονήθηκε ιερέας (23 Μαρτίου 1886) από τον ίδιο τον Πατριάρχη. Εκεί ανέλαβε καθήκοντα γραμματέα και ιεροκήρυκα του Πατριαρχείου. Στις 15 Ιανουαρίου 1889 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στο Κάιρο.
Η ταχεία άνοδός του στη νέα θέση προκάλεσε αντιδράσεις στον κλήρο. Πολλοί κινήθηκαν εναντίον του, κατηγορώντας τον στον Πατριάρχη Σωφρόνιο και υποστηρίζοντας πως ο άγιος επιδίωκε να καταλάβει τον πατριαρχικό θρόνο. Έτσι, τον απομάκρυναν γρήγορα.
Το 1889, έφτασε στην Αθήνα με σκοπό να μεταβεί από εκεί στο Άγιον Όρος. Ωστόσο, πολλοί εκκλησιαστικοί ηγέτες τον παρότρυναν να συνεχίσει να διακονεί την Εκκλησία και τον κόσμο που τον χρειαζόταν. Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου το 1899, ο Άγιος Νεκτάριος κλήθηκε να τον διαδεχθεί. Ωστόσο, αρνήθηκε την πρόταση.
Το 1904, ίδρυσε την Μονή Αγίας Τριάδας στην Αίγινα, όπου έζησε από το 1908 και εξής. Η δράση του εκεί, τα θαύματα και η φροντίδα του, τον έκαναν γνωστό σε όλη την Ελλάδα.
Στις αρχές του 1919, αρρώστησε από καρκίνο. Θέλοντας να φροντίσει έως τέλους τα πνευματικά του παιδιά, δεν αποκάλυψε την ασθένειά του σε κανέναν. Ο Άγιος Νεκτάριος συνέχισε το εκκλησιαστικό του έργο. Μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου του 1920, ο πόνος είχε γίνει τόσο αφόρητος που μετά βίας του επέτρεπε να περπατήσει. Μεταφέρθηκε, τότε, στο νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου και κοιμήθηκε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 8ης Νοεμβρίου 1920.
Ο Άγιος Νεκτάριος τάφηκε στην Αίγινα, στη Μονή της Αγίας Τριάδας. Τα λείψανά του ευωδίαζαν και από το πρόσωπό του έρεε μύρο. Στις 20 Απριλίου 1961, με πράξη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ο μητροπολίτης αναγνωρίστηκε ως άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα λείψανά του φυλάσσονται στο μοναστήρι που ίδρυσε ο ίδιος στην Αίγινα.
