Οι άγιοι μάρτυρες Βικτωρίνος, Βίκτωρ, Νικηφόρος, Κλαύδιος, Διόδωρος, Σεραπίων και Παπίας μαρτύρησαν στην Κόρινθο κατά τον διωγμό του αυτοκράτορα Δεκίου, το έτος 251.
Ο ερημίτης Κοδράτος ζούσε με απομόνωση και ησυχία στα βουνά, παραμένοντας σε αδιάλειπτη προσευχή και θεοστοχασμό. Πολλοί Κορίνθιοι έρχονταν κοντά του στην έρημο για να ακούσουν τις διδαχές του. Στον ερημίτη ερχόταν και ο άγιος Βίκτωρ, μαζί με τον Κυπριανό, τον Διονύσιο, τον Άνεκτο, τον Παύλο, τον Κρήσκη και πολλούς άλλους.
Όταν το έμαθε ο Δέκιος, οργίστηκε και διέταξε τον στρατιωτικό διοικητή Ιάσονα να συλλάβει τους χριστιανούς και να τους ρίξει στη φυλακή. Μετά τις άκαρπες προσπάθειες να εξαναγκάσει τους αγίους να αρνηθούν τον Χριστό, ο άρχοντας διέταξε να τους θανατώσουν. Οι άγιοι Βικτωρίνος, Βίκτωρ και Νικηφόρος τοποθετήθηκαν μέσα σε πέτρινο γουδί και εκοιμήθησαν κάτω από τα χτυπήματα ενός τεράστιου πέτρινου γουδοχέριου.
Ο Κλαύδιος εκοιμήθη αφού του έκοψαν τα χέρια και τα πόδια· ο Διόδωρος κάηκε· ο Σεραπίων αποκεφαλίστηκε· ο Παπίας ρίχτηκε στη θάλασσα.
Στον τόπο όπου οι άγιοι αυτοί μάρτυρες έχυσαν το αίμα τους, σύντομα ανέβλυσε πηγή με καθαρότατο νερό. Αυτό συνέβη στις 31 Ιανουαρίου 251.
