Η ζωή του Αγίου Πρίγκιπα Ρωμανού συνέπεσε με την εποχή κατά την οποία η Ρως βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Τατάρων. Ο πατέρας του Ρωμανού, ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος του Ούγκλιτς, εγκατέλειψε την πόλη όταν ο χαν Μπατού κατέλαβε τα ρωσικά εδάφη. Επί οκτώ χρόνια περιπλανιόταν μαζί με την οικογένειά του και έζησε στο Νόβγκοροντ. Αργότερα επέστρεψε στο Ούγκλιτς και πήγε να αποτίσει φόρο τιμής στον χαν, ο οποίος του επέτρεψε να διοικεί τα εδάφη του Ούγκλιτς. Τον αποθανόντα πρίγκιπα διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του, Ανδρέας, ο οποίος όμως πέθανε και αυτός λίγο αργότερα. Από το 1261, ο Ρωμανός άρχισε να ηγεμονεύει στα εδάφη του Ούγκλιτς. Τότε ήταν είκοσι έξι ετών.
Ο πρίγκιπας Ρωμανός έκτισε πολλούς ναούς και φρόντιζε τους φτωχούς, ιδρύοντας πτωχοκομεία και ξενώνες για τους οδοιπόρους. Το 1265 νυμφεύθηκε την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. Μετά τον θάνατο της συζύγου και της μητέρας του, ο πρίγκιπας πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόνος, αφιερωμένος σε έργα ευσεβείας. Εκοιμήθη στις 3 Φεβρουαρίου 1285 και το σώμα του ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό της Μεταμορφώσεως.
Διακόσια χρόνια αργότερα, το 1485, βρέθηκαν άφθαρτα τα λείψανα του Αγίου Πρίγκιπα Ρωμανού και έγιναν πηγή θαυματουργικών θεραπειών. Μετά τα γεγονότα του 1605, όταν άρχισαν να τελούνται θαύματα από τα λείψανά του, ο Πατριάρχης Ιώβ ευλόγησε τη συγγραφή του Βίου και της Ακολουθίας του Αγίου Ρωμανού. Το 1609, κατά τη λιθουανική λεηλασία, τα λείψανα του αγίου υπέστησαν φθορές, αλλά ευσεβείς πιστοί τα συνέλεξαν και τα τοποθέτησαν εκ νέου στον καθεδρικό ναό.
