Μνήμη στις 15 Φεβρουαρίου, στον Καθεδρικό Ναό των Μακαρίων Πατέρων των Μακρών Σπηλαίων του Κιέβου. Ο Όσιος Παφνούτιος έκλαιγε και στενάζε όλη του τη ζωή για τον χρόνο του χωρισμού της ψυχής από το σώμα, συνειδητοποιώντας πώς οι Άγγελοι και τα πνεύματα της κακίας θα δείξουν όλα τα έργα, τις σκέψεις και τις επιθυμίες του. Ήταν μακάριος, όπως λέγεται: «Μακάριοι οι πενθούντες, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν» (Ματθ. 5:4). Στον θάνατό του, είδε τις αγγελικές δυνάμεις, οι οποίες, αφού δέχτηκαν την ψυχή του, την ανήγαγαν στον ουρανό. Τα λείψανά του αναπαύονται στις Θεοδωριανές σπηλιές. Το όνομά του αναφέρεται στον 8ο ύμνο του κανόνα: «Ενθυμούμενος την μακαριότητα των πενθούντων, Παφνούτιε, πάντοτε έκλαιγες, τώρα όμως κληρονόμησες τον χαρούμενο τόπο, προσευχήσου για μας να κατοικήσουμε στον τόπο χωρίς λύπη.»
