Διάκονος
Ο Όσιος Μακάριος ο Διάκονος, συνονόματος της ουρανίου μακαριότητος, από τη νεότητά του ακόμη εκλέχθηκε από τον Θεό για να Τον υπηρετεί και κλήθηκε στον σιωπηλό μοναχικό βίο. Σε νεαρή ηλικία, αφήνοντας τα παιδικά παιχνίδια και τα αστεία, έμοιαζε με άνδρα τέλειο· αγαπούσε τη σιωπή και ήταν εγκρατής στο φαγητό.
Η θεία Πρόνοια τον οδήγησε στη Μονή των Σπηλαίων ως εξής. Κάποτε, όταν ήταν παιδί, ο Μακάριος αρρώστησε. Οι γονείς του, βλέποντας ότι οι γιατροί δεν μπορούσαν να τον θεραπεύσουν, έθεσαν όλη τους την ελπίδα στον Θεό και έταξαν να προσφέρουν το παιδί τους σ’ Αυτόν ως καθαρή θυσία, παραδίνοντάς το στην υπηρεσία του Κυρίου και της Παναγίας Θεοτόκου στη Μονή των Σπηλαίων, αν γίνει καλά. Ο ελεήμων Κύριος, ακούγοντας τις προσευχές των γονέων, θαυματουργικά χάρισε υγεία στον ασθενή Μακάριο. Μετά την ανάρρωσή του οι γονείς εκπλήρωσαν το τάμα τους και τον παρέδωσαν στη Μονή των Σπηλαίων. Οι όσιοι πατέρες, βλέποντας την πραότητα και την ταπείνωση του παιδιού Μακαρίου, τον αγάπησαν και τον δίδαξαν γράμματα και κάθε μοναχική αρετή. Όταν ανδρώθηκε και αξιώθηκε το μοναχικό σχήμα και τη διακονία, απέκτησε μεγάλο ζήλο για τον ναό του Θεού, ασκούνταν διαρκώς στη θεολογία της καρδιάς, στην ανάγνωση των θείων βιβλίων και στην προσευχή· γι’ αυτό αξιώθηκε από τον Θεό το χάρισμα των θαυμάτων. Μνημονεύεται στον χάρτη των Μακρινών Σπηλαίων από το 1638.
