Η οσιομάρτυς Ξένια γεννήθηκε το 1897 στο χωριό Τσάνκι, στην οικογένεια του αγρότη Σεμιόν Πετρούχιν. Το 1913 εισήλθε ως δόκιμη μοναχή στη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μπρουσένσκι, στην πόλη Κολόμνα του Κυβερνείου της Μόσχας. Το 1919 τα μοναστηριακά κελιά άρχισαν να χρησιμοποιούνται ως κοιτώνες εργατών και ως γραφεία της επαρχιακής και της δημοτικής πολιτοφυλακής, οπότε η Ξένια επέστρεψε στο χωριό της. Εκεί άρχισε να βοηθά στον ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου, εξασφαλίζοντας τα προς το ζην ράβοντας κουβέρτες.
Η οσιομάρτυς Άννα γεννήθηκε το 1896 στο χωριό Τσάνκι, στην οικογένεια του αγρότη Ιβάν Γκορόχοφ. Το 1914 εισήλθε ως δόκιμη μοναχή στη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μπρουσένσκι, ενώ μετά το 1919 επέστρεψε και εκείνη στο χωριό της και άρχισε να φροντίζει τον ηλικιωμένο πατέρα της.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 συνελήφθησαν και οι δύο δόκιμες μοναχές και στις 22 Μαΐου 1931 φυλακίστηκαν στις φυλακές της Κολόμνα. Κατά τις ανακρίσεις επιβεβαίωσαν ότι εκκλησιάζονταν στον ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου και ότι συζητούσαν για τον εφοδιασμό με τρόφιμα.
Στις 10 Ιουνίου 1931 η τρόικα της OGPU τις καταδίκασε σε τριετή εξορία στο Καζακστάν και στάλθηκαν στην Καραγκάντα. Το 1934 επέστρεψαν στον τόπο τους, συνεχίζοντας να ασχολούνται με το εργόχειρό τους και να εκκλησιάζονται.
Στις 5 Μαρτίου 1938 συνελήφθησαν εκ νέου και φυλακίστηκαν στην Κολόμνα. Οι μάρτυρες που κλήθηκαν να καταθέσουν ισχυρίστηκαν ότι, μετά την επιστροφή τους από την εξορία, οι δόκιμες μοναχές διέδιδαν αντισοβιετική προπαγάνδα. Κατά την ανάκριση, οι δύο δόκιμες μοναχές αρνήθηκαν κατηγορηματικά αυτούς τους ισχυρισμούς, δηλώνοντας ότι δεν είχαν ασχοληθεί με αντισοβιετική δραστηριότητα ούτε είχαν κάνει προπαγάνδα εναντίον της κυβέρνησης μεταξύ των κατοίκων.
Στις 10 Μαρτίου ο ανακριτής ολοκλήρωσε την έρευνα και στις 12 Μαρτίου η τρόικα του NKVD τις καταδίκασε σε θάνατο διά τουφεκισμού. Στις 20 Μαρτίου 1938 εκτελέστηκαν και ενταφιάστηκαν σε κοινό, ανώνυμο τάφο στο πεδίο εκτελέσεων του Μπούτοβο, κοντά στη Μόσχα.
