Οι Μάρτυρες Επιπόδιος και Αλέξανδρος μαρτύρησαν για την πίστη στον Χριστό στην πόλη Λούγδουνο (σημερινή Λυών της Γαλλίας) κατά τους διωγμούς του Μάρκου Αυρηλίου (161–180).
Ήταν ευγενείς νέοι, που μεγάλωσαν μαζί· από την παιδική τους ηλικία ήταν πνευματικά ενωμένοι, έλαβαν μόρφωση και βαπτίσθηκαν.
Ο Αλέξανδρος και ο Επιπόδιος κρύφτηκαν από τους διωγμούς στο σπίτι μιας χριστιανής χήρας, όμως ανακαλύφθηκαν και συνελήφθησαν. Κατά τη σύλληψη ο Επιπόδιος έχασε ένα σανδάλι· αργότερα η χήρα το φύλαγε ως ιερό κειμήλιο.
Κατά την ανάκριση ο Επιπόδιος και ο Αλέξανδρος ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί, πράγμα που εξαγρίωσε τον δικαστή και το συγκεντρωμένο πλήθος. Το πλήθος ξέσπασε σε κραυγές οργής και ο αγανακτισμένος δικαστής διέταξε να τους χωρίσουν και να βασανίσουν τον Επιπόδιο.
Ο Επιπόδιος, απαντώντας στα προσποιητά ήπια λόγια του δικαστή, είπε: «Η ζωή που μου υπόσχεσαι είναι για μένα αιώνιος θάνατος, ενώ ο θάνατος με τον οποίο με απειλείς είναι πέρασμα σε ατελεύτητη ζωή!» Ο δικαστής διέταξε να τον απλώσουν στο μαρτύριο και να τον βασανίσουν με σιδερένια άγκιστρα. Ο λαός, που συνήθως διψούσε για θεάματα, αγανάκτησε και απαίτησε να ελευθερωθεί ο χριστιανός. Φοβούμενος εξέγερση, ο δικαστής διέταξε να αποκεφαλίσουν αμέσως τον Επιπόδιο.
Την επόμενη ημέρα ο δικαστής διέταξε να φέρουν τον Αλέξανδρο και προσπάθησε να τον φοβίσει διηγούμενος τα βασανιστήρια. Ο Αλέξανδρος απάντησε: «Νομίζεις ότι θα με φοβίσεις με την ανάμνηση των παθημάτων; Να ξέρεις πως έτσι ανάβεις ακόμη περισσότερο την επιθυμία μου να τους ακολουθήσω!» Ο δικαστής διέταξε να τον μαστιγώσουν και κατόπιν, απελπισμένος να κάμψει τον άγιο, τον καταδίκασε σε σταύρωση.
Ευσεβείς χριστιανοί πήραν κρυφά τα σώματα και των δύο μαρτύρων και τα έκρυψαν σε μια σπηλιά στα περίχωρα της Λυών, η οποία έγινε ξακουστή για τα θαύματα που τελούνταν εκεί.
