Ο Όσιος Ελισσαίος έζησε στην Σολοβέτσκη Μονή και πιθανώς ήταν σύντροφος του Οσίου Ζωσιμά. Η ζωή του είναι γνωστή μόνο από ένα τελευταίο κατόρθωμα, στο οποίο εκδηλώθηκε η μεγάλη ευλάβεια του γέροντα και η βοήθεια του Θεού. Τέσσερις αδελφοί – Ελισσαίος, Δανιήλ, Φιλάρετος και Σαββατίος – εργάζονταν στην αλιεία στον ποταμό Βύγα. Μια μέρα, ο Δανιήλ, με αποκάλυψη, προείπε στον Ελισσαίο ότι πλησίαζε ο θάνατος, και εκείνος θρηνούσε όχι από φόβο για τον θάνατο, αλλά επειδή δεν είχε τυπωθεί στη σχήμα. Οι αδελφοί τον παρηγόρησαν, προτείνοντάς του να στηριχθεί στη θέληση του Θεού. Τελικά, ο Ελισσαίος ανέλαβε ο ίδιος το σχήμα, καλώντας τη βοήθεια των Οσίων Ζωσιμά και Σαββατίου.
Τη νύχτα, όταν οι αδελφοί κοιμήθηκαν, ο Ελισσαίος εξαφανίστηκε από το κελί και επέστρεψε χωρίς το σχήμα, εξηγώντας ότι οι δαίμονες τον είχαν παρασύρει, αλλά ο Όσιος Ζωσιμάς τον έσωσε. Οι γέροντες αποφάσισαν να μεταφέρουν τον Ελισσαίο στη Σούμα, όπου υπήρχε ιερομόναχος, και παρά τους κινδύνους του ποταμού, έφτασαν ασφαλώς στην ακτή. Ωστόσο, ο Ελισσαίος συνέχιζε να υποφέρει από ασθένεια και θρηνούσε για την στέρηση του σχήματος. Μια καταιγίδα τους συνέλαβε στη θάλασσα, και παρά τον φόβο, ο Ελισσαίος διαβεβαίωσε τους αδελφούς ότι ο Όσιος Ζωσιμάς ήταν μαζί τους. Σύντομα η καταιγίδα καταλάγιασε, αλλά ο Ελισσαίος πέθανε. Ετάφη πίσω από το ιερό της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου.
Χρόνια αργότερα, το όνομά του ξεχάστηκε μέχρι που ανακαλύφθηκε ο τάφος του, και οι εμφανίσεις του Οσίου Ελισσαίου άρχισαν με θεραπείες. Το 1668, διεξήχθη έρευνα και χτίστηκε ένα παρεκκλήσι πάνω από τον τάφο του. Η δεύτερη έρευνα πραγματοποιήθηκε το 1710. Με την πάροδο του χρόνου, ο τάφος του οσίου βρέθηκε κάτω από το ιερό της ξύλινης εκκλησίας, όπου τελούνταν μνημόσυνα και πανηγύρια. Η μνήμη του Οσίου Ελισσαίου εορτάζεται στις 14/27 Ιουνίου.
