Πρωθιερέας
Ο Άγιος Δίκαιος Αλέξιος ο Μετσόφ γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου 1859, σε ευσεβή οικογένεια του ρεγέντη (διευθυντή χορωδίας) της καθεδρικής χορωδίας του Τσούντοφ, και ονομάστηκε προς τιμήν του Αλεξίου, του ανθρώπου του Θεού. Από τους γονείς του το παιδί έμαθε ζωντανή πίστη στον Θεό, αγάπη και καλοσυνάτη στάση απέναντι στους ανθρώπους.
Μετά την αποφοίτησή του από τη Μόσχα Θεολογική Σχολή, ο Αλέξιος ήθελε να σπουδάσει ιατρική, αλλά η μητέρα του, που επιθυμούσε να δει τον γιο της ιερέα, αντιτάχθηκε. Αργότερα ο Αλέξιος ευγνωμονούσε τη μητέρα του, γιατί στην ιερωσύνη βρήκε την αληθινή του κλήση.
Στις 14 Οκτωβρίου 1880 διορίστηκε ψάλτης (αναγνώστης) στον ναό της Παναγίας του Σημείου. Ο προϊστάμενος του ναού ήταν αυστηρός και του ζητούσε πολλά, αλλά ο Αλέξιος υπέμενε τα πάντα χωρίς γογγυσμό.
Το 1884 νυμφεύθηκε την Άννα Πετρόβνα Μολτσανόβα και ο γάμος τους, από τον οποίο γεννήθηκαν πέντε παιδιά, ήταν πολύ ευτυχισμένος.
Την άνοιξη του 1893 ο διάκονος Αλέξιος Μετσόφ χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στον ναό του αγίου Νικολάου στα Κλέννικι. Οι ενορίτες του μικρού, σεμνού ναού ήταν ελάχιστοι, επειδή κοντά υπήρχαν γνωστοί ναοί. Όμως ο πατήρ Αλέξιος δεν αποκαρδιωνόταν. Παραδίδοντας τον εαυτό του στο θέλημα του Θεού, επί οκτώ χρόνια τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία σε άδειο ναό, σχεδόν μόνος, αλλά λειτουργούσε σαν να ήταν ο ναός γεμάτος προσευχομένους. Με τον καιρό, άνθρωποι θλιμμένοι και φορτωμένοι βάσανα άρχισαν να συρρέουν στον ναό, και από αυτούς διαδόθηκε η φήμη για τον καλό ποιμένα.
Η σύζυγός του, η Άννα, έπασχε από βαριά καρδιοπάθεια και εκοιμήθη το 1902. Μετά τον θάνατό της ο Αλέξιος συνέχισε να διακονεί, προσελκύοντας πλήθος ανθρώπων που ζητούσαν παρηγοριά και βοήθεια.
Ο πατήρ Αλέξιος είχε το χάρισμα της διοράσεως και βοηθούσε τους ανθρώπους, αποκαλύπτοντάς τους τα εσωτερικά τους προβλήματα και καθοδηγώντας τους στον δρόμο της μετανοίας. Ίδρυσε ενοριακό σχολείο και καταφύγιο για παιδιά. Τα κηρύγματά του ήταν απλά και ειλικρινή· άγγιζαν τις καρδιές των ακροατών.
Ο πατήρ Αλέξιος εκοιμήθη στις 9/22 Ιουνίου 1923. Η κηδεία του ήταν πολυπληθής και πολλοί ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν. Μετά τον θάνατό του ο τάφος του έγινε τόπος προσκυνήματος, όπου οι άνθρωποι ζητούσαν βοήθεια και παρηγοριά.
