Ἠσαΐας
4:2 Εν εκείνη τη ημέρα ο κλάδος του Κυρίου θέλει είσθαι ώραίος και ένδοξος και ο καρπός της γης εξαίρετος και ευφρόσυνος εις τους διασωθέντας εκ του Ισραήλ
4:3 και ο υπόλοιπος εν Σιών και ο εναπολειφθείς εν Ιερουσαλήμ θέλει ονομασθή άγιος, πάντες οι γεγραμμένοι μεταξύ των ζώντων εν Ιερουσαλήμ,
4:4 όταν εκπλύνη ο Κύριος την ακαθαρσίαν των θυγατέρων της Σιών και καθαρίση το αίμα της Ιερουσαλήμ εκ μέσου αυτής διά πνεύματος κρίσεως και διά πνεύματος καύσεως.
4:5 Και ο Κύριος θέλει δημιουργήσει επί πάντα τόπον του όρους Σιών και επί τας συναθροίσεις αυτής νεφέλην και καπνόν την ημέραν, εν δε τη νυκτί λαμπρότητα φλογερού πυρός· διότι επί πάσαν την δόξαν θέλει είσθαι υπεράσπισις,
4:6 και θέλει είσθαι σκηνή, διά να επισκιάζη από της καύσεως εν ημέρα, και διά να ήναι καταφύγιον και σκέπη από ανεμοζάλης και από βροχής.
5:1 Τώρα θέλω ψάλλει εις τον ηγαπημένον μου άσμα του αγαπητού μου περί του αμπελώνος αυτού. Ο ηγαπημένος μου είχεν αμπελώνα επί λόφου παχυτάτου.
5:2 Και περιέφραξεν αυτόν, και συνήθροισεν εξ αυτού τους λίθους και εφύτευσεν αυτόν με τα πλέον εκλεκτά κλήματα και έκτισε πύργον εν τω μέσω αυτού και κατεσκεύασεν έτι ληνόν εν αυτώ και περιέμενε να κάμη σταφύλια, αλλ' έκαμεν αγριοστάφυλα.
5:3 Και τώρα, κάτοικοι Ιερουσαλήμ και άνδρες Ιούδα, κρίνατε, παρακαλώ, αναμέσον εμού και του αμπελώνός μου.
5:4 Τι ήτο δυνατόν να κάμω έτι εις τον αμπελώνά μου και δεν έκαμον εις αυτόν; διά τι λοιπόν, ενώ περιέμενον να κάμη σταφύλια, έκαμεν αγριοστάφυλα;
5:5 Τώρα λοιπόν θέλω σας αναγγείλει τι θέλω κάμει εγώ εις τον αμπελώνά μου· θέλω αφαιρέσει τον φραγμόν αυτού και θέλει καταφαγωθή θέλω χαλάσει τον τοίχον αυτού και θέλει καταπατηθή·
5:6 και θέλω καταστήσει αυτόν έρημον δεν θέλει κλαδευθή ουδέ σκαφθή, αλλά θέλουσι βλαστήσει εκεί τρίβολοι και άκανθαι θέλω προστάξει έτι τα νέφη να μη βρέξωσι βροχήν επ' αυτόν.
5:7 Αλλ' ο αμπελών του Κυρίου των δυνάμεων είναι ο οίκος του Ισραήλ και οι άνδρες Ιούδα το αγαπητόν αυτού φυτόν και περιέμενε κρίσιν, πλην ιδού, καταδυνάστευσις δικαιοσύνην, πλην ιδού, κραυγή.
Γένεσις
3:21 καί ποιέω κύριος ὁ θεός ὁ αδαμ καί ὁ γυνή αὐτός χιτών δερμάτινος καί ἐνδύω αὐτός
3:22 καί εἶπον ὁ θεός ἰδού αδαμ γίγνομαι ὡς εἷς ἐκ ἐγώ ὁ γιγνώσκω καλός καί πονηρός καί νῦν μήποτε ἐκτείνω ὁ χείρ καί λαμβάνω ὁ ξύλον ὁ ζωή καί ἐσθίω καί ζάω εἰς ὁ αἰών
3:23 καί ἐκ ἀποστέλλω αὐτός κύριος ὁ θεός ἐκ ὁ παράδεισος ὁ τρυφή ἐργάζομαι ὁ γῆ ἐκ ὅς λαμβάνω
3:24 καί ἐκβάλλω ὁ αδαμ καί καταοἰκίζω αὐτός ἀπέναντι ὁ παράδεισος ὁ τρυφή καί τάσσω ὁ χερουβιμ καί ὁ φλόγινος ῥομφαία ὁ στρέφω φυλάσσω ὁ ὁδός ὁ ξύλον ὁ ζωή
4:1 αδαμ δέ γιγνώσκω ευα ὁ γυνή αὐτός καί συνλαμβάνω τίκτω ὁ καιν καί εἶπον κτάομαι ἄνθρωπος διά ὁ θεός
4:2 καί προςτίθημι τίκτω ὁ ἀδελφός αὐτός ὁ αβελ καί γίγνομαι αβελ ποιμήν πρόβατον καιν δέ εἰμί ἐργάζομαι ὁ γῆ
4:3 καί γίγνομαι μετά ἡμέρα φέρω καιν ἀπό ὁ καρπός ὁ γῆ θυσία ὁ κύριος
4:4 καί αβελ φέρω καί αὐτός ἀπό ὁ πρωτότοκος ὁ πρόβατον αὐτός καί ἀπό ὁ στέαρ αὐτός καί ἐπιὁράω ὁ θεός ἐπί αβελ καί ἐπί ὁ δῶρον αὐτός
4:5 ἐπί δέ καιν καί ἐπί ὁ θυσία αὐτός οὐ προςἔχω καί λυπέω ὁ καιν λίαν καί συνπίπτω ὁ πρόσωπον
4:6 καί εἶπον κύριος ὁ θεός ὁ καιν ἵνα τίς περίλυπος γίγνομαι καί ἵνα τίς συνπίπτω ὁ πρόσωπον σύ
4:7 οὐ ἐάν ὀρθῶς προςφέρω ὀρθῶς δέ μή διααἱρέω ἁμαρτάνω ἡσυχάζω πρός σύ ὁ ἀποστροφή αὐτός καί σύ ἄρχω αὐτός
Παροιμίαι
3:34 Βεβαίως αυτός αντιτάττεται εις τους υπερηφάνους· εις δε τους ταπεινούς δίδει χάριν.
3:35 Οι σοφοί θέλουσι κληρονομήσει δόξαν· το δε ύψος των αφρόνων θέλει είσθαι η ατιμία.
4:1 Ακούσατε, τέκνα, παιδείαν πατρός, και προσέχετε να μάθητε σύνεσιν.
4:2 Διότι δίδω εις εσάς καλήν διδασκαλίαν· μη εγκαταλίπητε τον νόμον μου.
4:3 Διότι και εγώ εστάθην υιός του πατρός μου, αγαπητός και μονογενής ενώπιον της μητρός μου·
4:4 και με εδίδασκε και μοι έλεγεν, Ας κρατή η καρδία σου τους λόγους μου· φύλαττε τας εντολάς μου και θέλεις ζήσει.
4:5 Απόκτησον σοφίαν, απόκτησον σύνεσιν· μη λησμονήσης αυτήν, μηδέ εκκλίνης από των λόγων του στόματός μου·
4:6 μη εγκαταλίπης αυτήν, και θέλει σε περιφυλάττει· αγάπα αυτήν, και θέλει σε διατηρεί.
4:7 Η σοφία είναι το πρώτιστον· απόκτησον σοφίαν· και υπέρ πάσαν απόκτησίν σου απόκτησον σύνεσιν.
4:8 Ανάλαβε αυτήν και θέλει σε υψώσει· θέλει σε δοξάσει, όταν εναγκαλισθής αυτήν.
4:9 Θέλει επιθέσει επί την κεφαλήν σου στέφανον χαρίτων· θέλει σοι δώσει διάδημα δόξης.
4:10 Άκουε, υιέ μου, και δέχθητι τους λόγους μου· και θέλουσι πληθυνθή τα έτη της ζωής σου.
4:11 Σε διδάσκω την οδόν της σοφίας· σε εμβιβάζω εις τρίβους ευθείας.
4:12 Όταν περιπατής, τα βήματά σου δεν θέλουσιν είσθαι εστενοχωρημένα· και όταν τρέχης, δεν θέλεις προσκόψει.
4:13 Δράξον την παιδείαν, μη αφήσης αυτήν· φύλαττε αυτήν, διότι είναι η ζωή σου.
4:14 Μη εισέλθης εις την τρίβον των ασεβών, και μη υπάγης εις την οδόν των πονηρών.
4:15 Απόφευγε αυτήν, μη περάσης δι' αυτής, έκκλινον απ' αυτής και διάβα.
4:16 Διότι αυτοί δεν κοιμώνται, εάν δεν κακοποιήσωσι· και ο ύπνος αυτών αφαιρείται, εάν δεν υποσκελίσωσιν.
4:17 Επειδή τρώγουσιν άρτον ασεβείας και πίνουσιν οίνον δυναστείας.
4:18 Η οδός όμως των δικαίων είναι ως το λαμπρόν φως, το φέγγον επί μάλλον και μάλλον, εωσού γείνη τελεία ημέρα.
4:19 Η οδός των ασεβών είναι ως το σκότος· δεν γνωρίζουσι που προσκόπτουσιν.
4:20 Υιέ μου, πρόσεχε εις τας ρήσεις μου· κλίνον το ωτίον σου εις τα λόγιά μου.
4:21 Ας μη απομακρυνθώσιν από των οφθαλμών σου· φύλαττε αυτά εν τη καρδία σου·
4:22 διότι είναι ζωή εις τους ευρίσκοντας αυτά και ίασις εις πάσαν αυτών την σάρκα.
