Η εικόνα από κερί μέλισσας είναι φιλοτεχνημένη στο χέρι με μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες. Χάρη στην προσθήκη θυμιάματος κατά τη διαδικασία κατασκευής, η εικόνα αποπνέει ένα ελαφρύ άρωμα, το οποίο είναι σταθερά συνδεδεμένο στο μυαλό μας με τη γαλήνια ατμόσφαιρα των εκκλησιαστικών χώρων.
Η Ζωοδόχος Πηγή ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα (στο Μπαλουκλί) είναι το αγίασμα που βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, στα «παλάτια των πηγών». Εκεί ήταν η αυτοκρατορική θερινή διαμονή. Ζωοδόχος Πηγή ονομάζεται η Παναγία μας, γιατί δέχθηκε στα σπλάχνα της τον Χριστό, που είναι η ίδια η Ζωή.
Σχετικά με την αποκάλυψη του αγιάσματος υπάρχουν δύο κύριες εκδοχές, όπου δύο διαφορετικοί αυτοκράτορες ανακάλυψαν αυτό το αγίασμα ύστερα από θαύμα. Είναι πάντως σίγουρο ότι τον 6ο αι. μ.Χ. υπάρχει ήδη ο Ναός της Ζωοδόχου Πηγής.
Ο Νικηφόρος Κάλλιστος τον 14ο αι. μ. Χ. παραθέτει έναν κατάλογο πολλών θαυμάτων του αγιάσματος.
Σήμερα στην αυλή της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών. Το αγίασμα αποτελείται από μαρμαρόκτιστη πηγή και βρίσκεται στον υπόγειο Ναό. Στη Μονή της Χώρας βρίσκεται ψηφιδωτή αναπαράσταση της εικόνας.
Η Ζωοδόχος Πηγή εορτάζεται κάθε Παρασκευή της Διακαινησίμου Εβδομάδας σε ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού από τον αυτοκράτορα Λέοντα.
Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί». «Μπαλούκ» στα τουρκικά σημαίνει ψάρι. Σύμφωνα με την παράδοση δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453 μ.Χ. ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια, όταν κάποιος του μετέφερε την είδηση της Άλωσης της Πόλης. Ο καλόγερος απάντησε πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ΄ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο. Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος. Μέχρι σήμερα δε, μέσα στην δεξαμενή της Ζωοδόχου Πηγής διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι μισοτηγανισμένα απ΄ την μια πλευρά.
