Σύμφωνα με την παράδοση, οι αόρατοι μοναχοί ζουν κοντά στην κορυφή του βουνού του Άθω. Όταν ένας από αυτούς πεθαίνει, ένας άλλος παίρνει αμέσως τη θέση του, έτσι ώστε ο αριθμός τους να παραμένει σταθερός.
Μπορούν να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή σε οποιοδήποτε σημείο της αθωνικής πολιτείας. Πιστεύεται, μάλιστα, πως έχουν ξεπεράσει όλες τις φυσικές και σωματικές τους ανάγκες, υπερβαίνοντας το όρια της θνητότητας, τρεφόμενοι μόνο με προσευχή και όντας απόλυτα αφοσιωμένοι στη δοξολογία του Τριαδικού Θεού.
Πολλοί προσκυνητές του Αγίου Όρους, καθώς και πολλοί μοναχοί, έχουν αναφέρει πως κατά τη διάρκεια των περιπάτων τους στη χερσόνησο ή, ακόμη, κατά την ώρα της προσευχής, ένιωθαν τη συνεχή παρουσία κάποιου δίπλα τους.
Ο Σεργκέι Ιγκόρεβιτς Γκαμάρνικ, ένας προσκυνητής από την πόλη Κινέσμα της περιοχής Ιβάνοβο, παίρνοντας την ευλογία του γέροντά του, μας διηγήθηκε την προσωπική του ιστορία και την εμπειρία του από τη φανέρωση ενός αγίου γέροντα του Άθω.
«Αφού ζήτησα την άδεια του πνευματικού μου, είμαι έτοιμος να σας μιλήσω για τη συνάντησή μου με έναν αόρατο μοναχό. Το θαύμα συνέβη κατά τα μέσα του Οκτωβρίου του 2012, όταν έκανα το δεύτερο ταξίδι μου στο Άγιον Όρος.
Η γυναίκα μου είναι ιδιαίτερα θρησκευόμενη και μου ζήτησε να βρω στον Άθω μοναχούς που θα μπορούσαν να ζωγραφίσουν μια μικρή εικόνα του Σωτήρος. Αγόρασε ένα μικρό χαρτόνι και μου το έδωσε για να το πάρω μαζί μου. Αφού επισκέφτηκα τα μοναστήρια, μίλησα με τους μοναχούς, οι οποίοι μου πρότειναν να πάω στο Ιερό Κελλί του Αγίου Νικολάου Μπουραζέρη. Μου εξήγησαν πως βρισκόταν κοντά στις Καρυές, στον δρόμο προς την Ιερά Μονή Ιβήρων, την οποία ήθελα και ο ίδιος να επισκεφτώ.
Φτάσαμε εκεί με ένα μικρό λεωφορείο. Αφού εγκαταστάθηκα στο δωμάτιο που μου παραχωρήθηκε, αποφάσισα να βγω και να βρω το κελλί. Περπάτησα κατά μήκος του δρόμου, έως ότου είδα μια πινακίδα που οδηγούσε στις Καρυές μέσα από το δάσος. Έστριψα και, αφού περπάτησα περίπου εξακόσια μέτρα, βρέθηκα μπροστά σε ένα μικρό ποτάμι. Ήταν περιτριγυρισμένο από πυκνή δασώδη βλάστηση, μέσα από την οποία αδυνατούσα να βρω κάποια έξοδο ή μονοπάτι. Μη μπορώντας να εντοπίσω τη συνέχεια του δρόμου, αναγκάστηκα να γυρίσω πίσω και να ακολουθήσω την κεντρική οδό.
Συνέχισα να περπατάω, έως ότου συνάντησα ξανά μια πινακίδα προς Καρυές. Έστριψα μέσα στο δάσος. Περπάτησα κατά μήκος ενός πέτρινου φράχτη. Άρχισα να σκαρφαλώνω πάνω από πέτρες και χώματα. Μετά από λίγο, είδα ένα μονοπάτι να τέμνει κάθετα τον δρόμο μου. Βρέθηκα, έτσι, μπροστά σε μια διασταύρωση.
Από την αριστερή πλευρά, ένας μοναχός με μαύρα ράσα και μακριά γενειάδα περπατούσε κρατώντας δυο πατερίτσες. Νομίζω πως έμοιαζε περίπου 50 ή 60 ετών, αν και ήταν δύσκολο να προσδιορίσω την ηλικία του. Δεν γύρισε καν προς το μέρος μου. Βγήκα στο ίδιο μονοπάτι, έτρεξα να τον προφτάσω και τον χαιρέτησα. Δεν ήξερα πολλές λέξεις στα ελληνικά, οπότε έβγαλα το χαρτόνι που μου είχε δώσει η γυναίκα μου και προσπάθησα να του εξηγήσω με νοήματα πως αναζητούσα τους μοναχούς του κελλιού για να μου φτιάξουν μια εικόνα.
Ο μοναχός μου υπέδειξε μια διακλάδωση και την κατεύθυνση που οδηγούσε στην αριστερή πλευρά. Έκανα τρία βήματα προς το σημείο εκείνο για να δω καλύτερα. Έπειτα σταμάτησα και γύρισα να τον ευχαριστήσω, όμως ο γέροντας είχε εξαφανιστεί.
Έτρεξα πίσω για να τον βρω. Αναρωτιόμουν πώς μπορεί να είχε απομακρυνθεί τόσο γρήγορα. Ήμουν σοκαρισμένος.
Τελικά, ακολούθησα το μονοπάτι που μου είχε υποδείξει και, αφού περπάτησα αρκετά μέτρα, έπεσα πάνω στην πύλη του κελλιού που αναζητούσα. Εκεί, βρήκα έναν μοναχό που μιλούσε ρωσικά και μπόρεσα να αποκτήσω την εικόνα του Σωτήρος που τόσο λαχταρούσα.
Έτσι, γνώρισα και τον αόρατο μοναχό.»
Ο Σεργκέι δεν είναι ο μόνος άνθρωπος που είχε τη χάρη και την ευλογία να συναντήσει έναν αόρατο μοναχό. Υπάρχουν πολλοί προσκυνητές που έζησαν στον Άθω θαύματα και γεγονότα που αδυνατούν ακόμη να εξηγήσουν.
Αν έχετε και εσείς εμπειρίες και όμορφες αφηγήσεις που θα θέλατε να μοιραστείτε μετά από την επίσκεψή σας στον Άθω, θα χαρούμε να μάθουμε για αυτές, να δημοσιεύσουμε την ιστορία σας και να μοιραστούμε το θαύμα της αγιορείτικης πραγματικότητας.
