Πρεσβύτερος
Ο ιερομάρτυρας Βλαδίμηρος γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1863 στο χωριό Σμολέβιτσι, της επαρχίας Μπορίσοφ, του κυβερνείου Μινσκ. Το 1885 αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Μινσκ και υπηρέτησε ως κατώτερος ελεγκτής στη διοίκηση ειδικών φόρων (ακциз) του Μινσκ. Το 1887 διορίστηκε ψάλτης/αναγνώστης (ψαλμωδός) στον ναό του Στάρτσιτσι. Στις 29 Ιουνίου 1888 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 3 Ιουλίου ιερέας.
Υπηρέτησε στον ναό των Σμολέβιτσι και ήταν διδάσκαλος του Νόμου του Θεού στο λαϊκό σχολείο των Σμολέβιτσι. Για την επιτυχή διδασκαλία του Νόμου του Θεού τιμήθηκε με ευχαριστήριο έπαινο. Από το 1893 ήταν μέλος του συμβουλίου της ευλογίας (благочиние), επόπτης των ενοριακών σχολείων και δίδασκε τον Νόμο του Θεού στο Γυναικείο Σχολείο του Μινσκ. Στις 11 Μαΐου 1901 διορίστηκε προϊστάμενος του ναού στα Σμολέβιτσι.
Τη δεκαετία του 1930 ο ιερέας κλήθηκε επανειλημμένα στο ΝΚВД· χλεύαζαν την ιερωσύνη και απαιτούσαν να αποκηρύξει το ιερατικό αξίωμα. Το 1935 οι αρχές έκλεισαν τον ναό των Σμολέβιτσι, όμως ο ιερέας τελούσε κρυφά βαπτίσεις παιδιών.
Στις 29 Δεκεμβρίου 1937 ο π. Βλαδίμηρος συνελήφθη, κατηγορούμενος ότι ανήκε σε «κατασκοπευτική αντεπαναστατική εξεγερσιακή οργάνωση», που υποτίθεται ότι καθοδηγείτο από τον επίσκοπο Μπομπρούισκ Φιλάρετο (Ραμένσκι). Κατά τις ανακρίσεις ο π. Βλαδίμηρος υπέμεινε με ανδρεία όλες τις δοκιμασίες. Από τριάδα του ΝΚВД καταδικάστηκε σε εκτέλεση διά τυφεκισμού. Ο πρωτοπρεσβύτερος Βλαδίμηρος Ζουμπκόβιτς εκτελέστηκε στο Μινσκ στις 31 Ιανουαρίου 1938.
