Κάθε ψυχή, που φωτίζεται από πάνω με τη χάρη, είναι απλή· σε αυτήν δεν υπάρχει ούτε δόλος ούτε απάτη· είναι το σκεύος και η κατοικία του Θεού Αυτού. Μεταξύ αυτών των εκλεκτών ήταν και ο άγιος πατέρας μας Σπυρίδων. Προερχόταν από ένα χωριό, δεν είχε διδαχθεί τις γραφές, αλλά ήταν μεγάλος στη πνευματική του κατανόηση και στα θεάρεστα έργα. Έχοντας τον φόβο του Κυρίου στην καρδιά του, ήρθε στη Μονή των Σπηλαίων και άρχισε να ζει μια αυστηρή μοναστική ζωή. Μη γνωρίζοντας γράμματα, άρχισε να μαθαίνει τις γραφές, αν και δεν ήταν πια νέος σε ηλικία. Ο άγιος ασκητής, με αδιάκοπη ζέση, αγωνιζόταν και φρόντιζε για τη σωτηρία της ψυχής του, καθημερινά ψάλλοντας τον Ψαλτήρα του Δαβίδ.
Ο ηγούμενος Πιμήν ο ασκητής, βλέποντας την ταπεινότητα και την επιμέλεια του αγίου Σπυρίδωνος, του ανέθεσε το καθήκον να ψήνει ψωμί για τη Θεία Λειτουργία. Ο μακάριος Σπυρίδων, εκτελώντας αυτό το καθήκον, δεν εγκατέλειψε τους πνευματικούς του αγώνες, προσφέροντας πάντα δοξολογία στον Θεό. Μια φορά, αφού ζέστανε τον φούρνο, αντιμετώπισε μια φωτιά, αλλά, καλύπτοντας το στόμιο του φούρνου με το μανδύα του και γεμίζοντάς το με νερό, κατάφερε να σβήσει τη φωτιά με τη βοήθεια των αδελφών, ενώ ο μανδύας του παρέμεινε ανέγγιχτος από τις φλόγες.
Μαζί με τον άγιο Σπυρίδωνα εργάστηκε ο αδελφός Νικόδημος, ο οποίος επίσης προσευχόταν με ζήλο και μοιραζόταν τους κόπους μαζί του. Αυτοί οι ασκητές εργάστηκαν αγιασμένα για τριάντα χρόνια, εκπληρώνοντας την υπακοή τους. Αφού εκοιμήθηκαν σε καλή ομολογία, γεμίζουν με τη δόξα του Θεού, την οποία βλέπουν πρόσωπο προς πρόσωπο. Με τις αγίες τους προσευχές, ας χορτάσουμε και εμείς με τον άρτο της ζωής - τη χάρη και τη δόξα του Ιησού Χριστού.
Σημείωση
Η μακαρία τους κοίμηση συνέβη γύρω στα μέσα του 12ου αιώνα. Τα λείψανά τους βρίσκονται στη σπηλιά του Αντωνίου.
