Μετά την Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής, οι πιστοί χριστιανοί στην Ιερουσαλήμ αυξήθηκαν.
Οι Άγιοι Απόστολοι επέλεξαν τότε μερικούς άνδρες, πεφωτισμένους και γεμάτους με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, προκειμένου να γίνουν διάκονοι και να τους βοηθήσουν στη διάδοση του Ευαγγελίου. Μεταξύ αυτών ήταν και οι Άγιοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων και Παρμένας.
Ο Άγιος Πρόχορος ακολούθησε αρχικά τον Άγιο Πέτρο και έγινε επίσκοπος Νικομηδείας. Μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου, συνόδευσε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, με τον οποίο κήρυξε τον λόγο του Θεού και φυλακίστηκε στο νησί της Πάτμου. Ο Πρόχορος πέθανε μαρτυρικά στην Αντιόχεια.
Οι Άγιοι Νικάνωρ και Παρμένας κυνηγήθηκαν και μαρτύρησαν στην Ιερουσαλήμ, όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο παρά τους κινδύνους και τις διώξεις των χριστιανών.
Ο Άγιος Τίμων διορίστηκε επίσκοπος της πόλης Βόστρα της Αραβίας, όπου και τελείωσε μαρτυρικά τον βίο του. Για την πίστη του στον Χριστό και τη διάδοση της χριστιανικής διδασκαλίας, ο άγιος υπέστη πολλές δοκιμασίες. Μεταξύ άλλων, ρίχτηκε σε ένα καμίνι, από το οποίο βγήκε αβλαβής. Σύμφωνα με την παράδοση, κέρδισε το στεφάνι της αγιότητας αφήνοντας το πνεύμα του πάνω στον σταυρό, όπως ακριβώς και ο ίδιος ο Χριστός.
Οι άγιοι μάρτυρες τιμώνται από την Εκκλησία στις 28 Ιουλίου.
