Η Αγία Ιουλίττα ήταν μια ευγενής χριστιανή γυναίκα, με καταγωγή από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Ήταν χήρα και είχε έναν γιο, τον Άγιο Κήρυκο.
Κατά τη διάρκεια των διωγμών κατά των χριστιανών, τους οποίους ξεκίνησε ο Διοκλητιανός, η Ιουλίττα, φοβούμενη τα βασανιστήρια και τις ταλαιπωρίες που τους περίμεναν, έφυγε με τον γιο της και δύο υπηρέτριες, αρχικά στη Σελεύκεια και έπειτα στην Ταρσό. Εκεί συνελήφθη και, ομολογώντας την πίστη της με θάρρος, υποβλήθηκε σε φριχτούς βασανισμούς.
Ο Άγιος Κήρυκος βασανίστηκε εξίσου, μπροστά στα μάτια της μητέρας του. Παρά τις απειλές, συνέχισε να ομολογεί την αγάπη του για τον Χριστό. Η Αγία Ιουλίττα, βλέποντας τον θάνατό του, ένιωσε περηφάνια και χαρά για το οσιακό του τέλος. Άντλησε, ακόμη, δύναμη για να μαρτυρήσει και η ίδια μαζί του.
Τα σώματα των αγίων έμειναν άταφα, έως ότου οι υπηρέτριες οργάνωσαν κρυφά την ταφή τους. Αργότερα, κατά την εποχή του Μέγα Κωνσταντίνου, τα λείψανά του βρέθηκαν άφθαρτα, αποτελώντας έκτοτε πηγή θεραπείας για όλους τους πιστούς.
