Ο Όσιος Φωστήριος έζησε τον 6ο αιώνα. Ασκήτεψε στην ερημιά, πάνω σε ένα ψηλό και έρημο βουνό, προσευχόμενος αδιάλειπτα στον Θεό και νεκρώνοντας τη σάρκα του με νηστεία, αγρυπνίες και κάθε είδους εγκράτεια. Ο όσιος έλαμπε με μεγάλους ασκητικούς αγώνες σαν πνευματικό φως, δικαιώνοντας έτσι το όνομά του.
Έχοντας καθαρίσει και αγιάσει τον εαυτό του με την τήρηση της εντολής του Κυρίου: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθήσει» (Ματθ. 16:24), ο άγιος Φωστήριος έγινε κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος και θεράπευε τις ασθένειες και τις πληγές όσων προσέρχονταν σε αυτόν με πίστη.
Ο όσιος λάμβανε τροφή από τον ουρανό: άγγελος Κυρίου τοποθετούσε καθημερινά ψωμί σε γνωστό μέρος για εκείνον. Όταν έρχονταν επισκέπτες, έβρισκε στον ίδιο τόπο και επιπλέον άρτους για αυτούς. Το θαύμα αυτό συνεχίστηκε επί πολλά έτη.
Αργότερα, ο άγιος Φωστήριος ίδρυσε μοναστήρι, στο οποίο συγκεντρώθηκαν πολλοί μοναχοί. Από τότε έπαψε το θαύμα της αγγελικής προσφοράς του άρτου και ο Κύριος πρόσταξε τον ασκητή να μη δέχεται τίποτε από κανέναν, αλλά να εξασφαλίζει τον βίο του με τα ίδια του τα χέρια. Ο όσιος δίδασκε τους αδελφούς να επιδίδονται με ζήλο στην προσευχή, στη ψυχωφελή ανάγνωση και στη χειρωνακτική εργασία, και ο ίδιος αποτελούσε γι’ αυτούς διαρκές παράδειγμα.
Κατά τη ζωή του αγίου Φωστηρίου εμφανίστηκαν ορισμένες αιρέσεις στην Εκκλησία και κλήθηκε σε Σύνοδο για την αντιμετώπισή τους. Εκεί, ο θεοφόρος πατέρας ομολόγησε σταθερά και πειστικά την ορθή πίστη, ώστε πολλοί αιρετικοί επέστρεψαν στην Εκκλησία, ενώ άλλοι προσήλθαν ακόμη και στη μοναχική ζωή, εμπνεόμενοι από την αγιότητά του.
Με τις προσευχές του αγίου Φωστηρίου τελέστηκαν πολλά θαύματα, τόσο κατά την επίγεια ζωή του όσο και μετά την κοίμησή του. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το βράδυ της παραμονής των Θεοφανείων.
Ημέρα μνήμης: 18 Ιανουαρίου (5 Ιανουαρίου με το παλαιό ημερολόγιο).
