Αρχιεπίσκοπος
Ο μακάριος Ευστάθιος γεννήθηκε στην περιοχή της Βουδίμλης στη Σερβία, γιος θεοφοβούμενων γονέων. Από μικρή ηλικία, τον κατέκτησε η ανάγνωση των Θείων βιβλίων και η επίσκεψη ναών. Φεύγοντας από το πατρικό του σπίτι, έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, όπου ετάφη από τον Άγιο Νεόφυτο. Επιθυμώντας να προσκυνήσει τον Άγιο Τάφο, αναχώρησε για την Ιερουσαλήμ με δύο μοναχούς, και στη συνέχεια για το Άγιο Όρος, όπου εγκαταστάθηκε στη Λαύρα Χιλανδάρι. Οι αρετές του τράβηξαν την προσοχή και τον σεβασμό, και εκλέχθηκε ηγούμενος αυτής της λαύρας το 1263.
Μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Ιωαννικίου, ο Σέρβος βασιλιάς Δραγκούτιν διάλεξε τον Ευστάθιο για την επισκοπή της Ζέτας, παρά την ταπεινότητά του. Στον βαθμό του Αρχιεπισκόπου όλης της Σερβίας, παραβρέθηκε στη σύνοδο όπου ο βασιλιάς Μιλούτιν επιβεβαίωσε τις γαίες για την Ιερά Μονή Χιλανδάρι. Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, τον χτύπησε σοβαρή ασθένεια και πέθανε ειρηνικά το 1279 στην Ιερά Μονή Ζίτσα, αφού συμμετείχε στα Άγια Μυστήρια.
Ετάφη σε μαρμάρινο φέρετρο, και σύντομα άρχισαν να συμβαίνουν θαύματα στα λείψανά του. Ο βασιλιάς Ούρος Μιλούτιν, μετά από συμβουλή με τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο, άνοιξε το φέρετρο, και το άφθαρτο σώμα του αγίου εκτέθηκε με μεγάλη τιμή. Η ημέρα της κοίμησής του εορτάζεται στις 4 Ιανουαρίου. Αργότερα, λόγω αναταραχών, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στην Πατριαρχική Μονή Πέτσ, όπου αναπαύονται μέχρι σήμερα, εκπέμποντας ευλογημένες θεραπείες.
Η Σερβική Εκκλησία τον υμνεί ως άγιο που, από μικρή ηλικία, στηρίχθηκε στον Θεό και έγινε πρότυπο αρετής και βοήθειας στους έχοντες ανάγκη.
