Ο Όσιος Δαβίδ ο Ερμοπολίτης (6ος αιώνας) ήταν προηγουμένως αρχηγός ληστών στην Αίγυπτο. Αφού έφθασε σε βαθιά γεράματα, αναθεώρησε τη ζωή του και, τρέμοντας από τις αναμνήσεις των εγκλημάτων του, αποφάσισε να την αλλάξει ολοκληρωτικά. Πήγε σε ένα μοναστήρι, όπου επίμονα ζητούσε να γίνει δεκτός στη μοναστική αδελφότητα. Ο ηγούμενος, βλέποντας την αποφασιστικότητά του, τον δέχθηκε στη μονή, όπου ο Δαβίδ εντυπωσίασε όλους με την αυστηρότητα της ασκητικής ζωής που διάλεξε.
Με τους κόπους και τους αγώνες του, ο Δαβίδ σύντομα ξεπέρασε όλους τους μοναχούς. Λίγο αργότερα του εμφανίσθηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, φέρνοντάς του το χαρμόσυνο άγγελμα της συγχώρησης των αμαρτιών. Αλλά ο Δαβίδ, από ταπεινοφροσύνη, δεν πίστεψε ότι ο Κύριος θα μπορούσε τόσο γρήγορα να δείξει έλεος και άφεση σε έναν τόσο μεγάλο αμαρτωλό. Για αυτή την απιστία τιμωρήθηκε με αφωνία, κρατώντας τη φωνή του μόνο για προσευχή, για την ανάγνωση των μοναχικών κανόνων και για τη συμμετοχή στις ακολουθίες.
Στο τέλος της ζωής του, ο Κύριος χάρισε στον Δαβίδ τη δύναμη να θαυματουργεί· θεράπευε αρρώστους και έδιωχνε πονηρά πνεύματα. Φθάνοντας σε βαθιά γεράματα, ο όσιος αναπαύθηκε εν Κυρίω.
