Στο χωριό Μικρή Ιλοβίτσα, στις 27 Νοεμβρίου 1894, γεννήθηκε ο γιος του Βαρνάβα Γκολοβατύου, ονομαζόμενος Ιάκωβος. Από την πρώιμη παιδική του ηλικία, απορρόφησε την ευλάβεια των γονιών του. Το 1912, κατατάχθηκε στον στρατό, όπου έγινε φελντσερ, και στη συνέχεια αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς, δουλεύοντας για έναν αγρότη στις Άλπεις. Το 1919, επέστρεψε στο πατρικό του χωριό.
Το 1925, ήρθε στη Λαύρα του Ποτσάεβ, όπου εκπλήρωσε υπακοές. Στις 8 Ιουλίου 1932, ετάχθη σε μοναχισμό με το όνομα Ιωσήφ. Έγινε γνωστός ως θεραπευτής, θεραπεύοντας τους ασθενείς, και οι άνθρωποι έφερναν τους πάσχοντες από παντού. Ο πατήρ Ιωσήφ έζησε περίπου είκοσι χρόνια σε ένα μικρό σπίτι στην πύλη του μοναστηριακού κοιμητηρίου.
Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, σώθηκε από εκτέλεση, και μετά την υποχώρηση των Γερμανών, επέστρεψε στη Λαύρα. Ο πατήρ Ιωσήφ θεράπευε, εξόριζε δαίμονες, αποκαθιστούσε την ακοή στους κωφούς και την όραση στους τυφλούς. Το χάρισμα της θεραπείας του προσέλκυε ανθρώπους από όλες τις γωνιές της χώρας. Προσπαθούσε να κρύψει τις αρετές του και δεν ζητούσε δόξα.
Οι αρχές σχεδίαζαν να μετατρέψουν τη Λαύρα σε μουσείο αθεΐας, αλλά οι μοναχοί ανδρείως υπέμειναν τους διωγμούς. Ο πατήρ Ιωσήφ υπερασπίστηκε τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας, γι' αυτό και συνελήφθη και τοποθετήθηκε σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Μετά την απελευθέρωσή του, επέστρεψε στην Ιλοβίτσα, όπου συνέχισε να θεραπεύει τους ασθενείς.
Το 1970, τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, ένιωσε ότι πλησίαζε ο θάνατός του. Πέθανε στις 1 Ιανουαρίου 1971 και ετάφη στις 4 Ιανουαρίου. Τα άφθαρτα λείψανά του ανακαλύφθηκαν το 2002 και αγιοποιήθηκε ως ο Άγιος Αμφιλόχιος του Ποτσάεβ.
Η ζωή του πατρός Ιωσήφ ήταν μια αυτοθυσιαστική υπηρεσία στο όνομα της αγάπης προς τον Θεό και τον πλησίον. Άφησε ανεξίτηλη μνήμη στις καρδιές των πιστών, θεραπεύοντας και παρηγορώντας ακόμη και μετά θάνατον.
