Ἠσαΐας
40:18 Με τίνα λοιπόν θέλετε εξομοιώσει τον Θεόν; ή τι ομοίωμα θέλετε προσαρμόσει εις αυτόν;
40:19 Ο τεχνίτης χωνεύει εικόνα γλυπτήν, και ο χρυσοχόος εκτείνει χρυσόν επ' αυτήν και χύνει αργυράς αλύσεις.
40:20 Ο πτωχός κάμνων προσφοράν εκλέγει ξύλον άσηπτον· και ζητεί εις εαυτόν επιδέξιον τεχνίτην, διά να κατασκευάση εικόνα γλυπτήν μη σαλευομένην.
40:21 Δεν εγνωρίσατε; δεν ηκούσατε; δεν ανηγγέλθη προς εσάς εξ αρχής; δεν ενοήσατε από καταβολής της γης;
40:22 Αυτός είναι ο καθήμενος επί τον γύρον της γης και οι κάτοικοι αυτής είναι ως ακρίδες· ο εκτείνων τους ουρανούς ως παραπέτασμα και εξαπλόνων αυτούς ως σκηνήν προς κατοίκησιν·
40:23 ο φέρων τους ηγεμόνας εις το μηδέν και καθιστών ως ματαιότητα τους κριτάς της γης.
40:24 Αλλ' ουδέ θέλουσι φυτευθή· αλλ' ουδέ θέλουσι σπαρθή· αλλ' ουδέ θέλει ριζωθή εν τη γη το στέλεχος αυτών· μόνον να πνεύση επ' αυτούς, θέλουσι πάραυτα ξηρανθή και ο ανεμοστρόβιλος θέλει αναρπάσει αυτούς ως άχυρον.
40:25 Με τίνα λοιπόν θέλετε με εξομοιώσει και θέλω εξισωθή; λέγει ο Άγιος.
40:26 Σηκώσατε υψηλά τους οφθαλμούς σας και ιδέτε, τις εποίησε ταύτα; Ο εξάγων το στράτευμα αυτών κατά αριθμόν· ο ονομαστί καλών ταύτα πάντα εν τη μεγαλειότητι της δυνάμεως αυτού, διότι είναι ισχυρός εις εξουσίαν· δεν λείπει ουδέν.
40:27 Διά τι λέγεις, Ιακώβ, και λαλείς, Ισραήλ, Η οδός μου είναι κεκρυμμένη από του Κυρίου και η κρίσις μου παραμελείται υπό του Θεού μου;
40:28 Δεν εγνώρισας; δεν ήκουσας, ότι ο αιώνιος Θεός, ο Κύριος, ο Ποιητής των άκρων της γης, δεν ατονεί και δεν αποκάμνει; δεν εξιχνιάζεται η φρόνησις αυτού.
40:29 Δίδει ισχύν εις τους ητονημένους και αυξάνει την δύναμιν εις τους αδυνάτους.
40:30 Και οι νέοι θέλουσιν ατονήσει και αποκάμει, και οι εκλεκτοί νέοι θέλουσιν αδυνατήσει παντάπασιν·
40:31 αλλ' οι προσμένοντες τον Κύριον θέλουσιν ανανεώσει την δύναμιν αυτών· θέλουσιν αναβή με πτέρυγας ως αετοί· θέλουσι τρέξει και δεν θέλουσιν αποκάμει· θέλουσι περιπατήσει και δεν θέλουσιν ατονήσει.
Γένεσις
15:1 μετά δέ ὁ ῥῆμα οὗτος γίγνομαι ῥῆμα κύριος πρός αβραμ ἐν ὅραμα λέγω μή φοβέω αβραμ ἐγώ ὑπερἀσπίζω σύ ὁ μισθός σύ πολύς εἰμί σφόδρα
15:2 λέγω δέ αβραμ δεσπότης τίς ἐγώ δίδωμι ἐγώ δέ ἀπολύω ἄτεκνος ὁ δέ υἱός μασεκ ὁ οἰκογενής ἐγώ οὗτος δαμασκός ελιεζερ
15:3 καί εἶπον αβραμ ἐπειδή ἐγώ οὐ δίδωμι σπέρμα ὁ δέ οἰκογενής ἐγώ κληρονομέω ἐγώ
15:4 καί εὐθύς φωνή κύριος γίγνομαι πρός αὐτός λέγω οὐ κληρονομέω σύ οὗτος ἀλλά ὅς ἐκἔρχομαι ἐκ σύ οὗτος κληρονομέω σύ
15:5 ἐκἄγω δέ αὐτός ἔξω καί εἶπον αὐτός ἀναβλέπω δή εἰς ὁ οὐρανός καί ἀριθμέω ὁ ἀστήρ εἰ δύναμαι ἐκἀριθμέω αὐτός καί εἶπον οὕτως εἰμί ὁ σπέρμα σύ
15:6 καί πιστεύω αβραμ ὁ θεός καί λογίζομαι αὐτός εἰς δικαιοσύνη
15:7 εἶπον δέ πρός αὐτός ἐγώ ὁ θεός ὁ ἐκἄγω σύ ἐκ χώρα χαλδαῖος ὥστε δίδωμι σύ ὁ γῆ οὗτος κληρονομέω
15:8 εἶπον δέ δεσπότης κύριος κατά τίς γιγνώσκω ὅτι κληρονομέω αὐτός
15:9 εἶπον δέ αὐτός λαμβάνω ἐγώ δάμαλις τριετίζω καί αἴξ τριετίζω καί κριός τριετίζω καί τρυγών καί περιστερά
15:10 λαμβάνω δέ αὐτός πᾶς οὗτος καί διααἱρέω αὐτός μέσος καί τίθημι αὐτός ἀντιπρόσωπος ἀλλήλω ὁ δέ ὄρνεον οὐ διααἱρέω
15:11 καταβαίνω δέ ὄρνεον ἐπί ὁ σῶμα ὁ διχοτόμημα αὐτός καί συν καταἵζω αὐτός αβραμ
15:12 περί δέ ἥλιος δυσμή ἔκστασις ἐπιπίπτω ὁ αβραμ καί ἰδού φόβος σκοτεινός μέγας ἐπιπίπτω αὐτός
15:13 καί εἴρω πρός αβραμ γιγνώσκω γιγνώσκω ὅτι πάροικος εἰμί ὁ σπέρμα σύ ἐν γῆ οὐ ἴδιος καί δουλόω αὐτός καί κακόω αὐτός καί ταπεινόω αὐτός τετρακόσιοι ἔτος
15:14 ὁ δέ ἔθνος ὅς ἐάν δουλεύω κρίνω ἐγώ μετά δέ οὗτος ἐκἔρχομαι ὧδε μετά ἀποσκευή πολύς
15:15 σύ δέ ἀποἔρχομαι πρός ὁ πατήρ σύ μετά εἰρήνη θάπτω ἐν γῆρας καλός
Παροιμίαι
15:7 Τα χείλη των σοφών διαδίδουσι γνώσιν· αλλ' η καρδία των αφρόνων δεν είναι ούτως.
15:8 Η θυσία των ασεβών είναι βδέλυγμα εις τον Κύριον· αλλ' η δέησις των ευθέων ευπρόσδεκτος εις αυτόν.
15:9 Βδέλυγμα είναι εις τον Κύριον η οδός του ασεβούς· αγαπά δε τον θηρεύοντα την δικαιοσύνην.
15:10 Η διδασκαλία είναι δυσάρεστος εις τον εγκαταλείποντα την οδόν· ο μισών τον έλεγχον θέλει τελευτήσει.
15:11 Ο άδης και η απώλεια είναι έμπροσθεν του Κυρίου· πόσω μάλλον αι καρδίαι των υιών των ανθρώπων;
15:12 Ο χλευαστής δεν αγαπά τον ελέγχοντα αυτόν, ουδέ θέλει υπάγει προς τους σοφούς.
15:13 Καρδία ευφραινομένη ιλαρύνει το πρόσωπον· υπό δε της λύπης της καρδίας καταθλίβεται το πνεύμα.
15:14 Η καρδία του συνετού ζητεί γνώσιν· το δε στόμα των αφρόνων βόσκει μωρίαν.
15:15 Πάσαι αι ημέραι του τεθλιμμένου είναι κακαί· ο δε ευφραινόμενος την καρδίαν έχει ευωχίαν παντοτεινήν.
15:16 Καλήτερον το ολίγον εν φόβω Κυρίου, παρά θησαυροί πολλοί και ταραχή εν αυτοίς.
15:17 Καλήτερον ξενισμός λαχάνων μετά αγάπης, παρά μόσχος σιτευτός μετά μίσους.
15:18 Ο θυμώδης άνθρωπος διεγείρει μάχας· ο δε μακρόθυμος καταπαύει έριδας.
15:19 Η οδός του οκνηρού είναι ως πεφραγμένη από ακάνθας· αλλ' η οδός των ευθέων είναι εξωμαλισμένη.