Ἠσαΐας
5:7 Αλλ' ο αμπελών του Κυρίου των δυνάμεων είναι ο οίκος του Ισραήλ και οι άνδρες Ιούδα το αγαπητόν αυτού φυτόν και περιέμενε κρίσιν, πλην ιδού, καταδυνάστευσις δικαιοσύνην, πλην ιδού, κραυγή.
5:8 Ουαί εις εκείνους, οίτινες ενόνουσιν οικίαν με οικίαν και συνάπτουσιν αγρόν με αγρόν, εωσού μη μείνη τόπος, διά να κατοικώσι μόνοι εν τω μέσω της γης.
5:9 Εις τα ώτα μου είπεν ο Κύριος των δυνάμεων, Βεβαίως πολλαί οικίαι θέλουσι μείνει ηρημωμέναι, μεγάλαι και καλαί, χωρίς κατοίκων
5:10 ναι, δέκα στρέμματα αμπελώνος θέλουσι δώσει εν βαθ, και ο σπόρος ενός χομόρ θέλει δώσει εν εφά.
5:11 Ουαί εις εκείνους, οίτινες εξεγειρόμενοι το πρωΐ ζητούσι σίκερα· οίτινες εξακολουθούσι μέχρι της εσπέρας, εωσού εξάψη ο οίνος αυτούς.
5:12 Και η κιθάρα και η λύρα, το τύμπανον και ο αυλός και ο οίνος είναι εν τοις συμποσίοις αυτών αλλά δεν παρατηρούσι το έργον του Κυρίου και δεν θεωρούσι την ενέργειαν των χειρών αυτού.
5:13 Διά τούτο ο λαός μου εφέρθη εις αιχμαλωσίαν, διότι δεν έχει επίγνωσιν και οι έντιμοι αυτών λιμοκτονούσι, και το πλήθος αυτών κατεξηράνθη υπό δίψης.
5:14 Διά ταύτα επλάτυνεν ο άδης εαυτόν και διήνοιξεν υπέρμετρα το στόμα αυτού· και η δόξα αυτών και το πλήθος αυτών και ο θόρυβος αυτών και οι εντρυφώντες θέλουσι καταβή εις αυτόν.
5:15 Και ο κοινός άνθρωπος θέλει υποκύψει, και ο δυνατός θέλει ταπεινωθή, και οι οφθαλμοί των υψηλών θέλουσι χαμηλωθή.
5:16 Ο δε Κύριος των δυνάμεων θέλει υψωθή εις κρίσιν, και ο Θεός ο Άγιος θέλει αγιασθή εις δικαιοσύνην.
Γένεσις
4:8 καί εἶπον καιν πρός αβελ ὁ ἀδελφός αὐτός διαἔρχομαι εἰς ὁ πεδίον καί γίγνομαι ἐν ὁ εἰμί αὐτός ἐν ὁ πεδίον καί ἀναἵστημι καιν ἐπί αβελ ὁ ἀδελφός αὐτός καί ἀποκτείνω αὐτός
4:9 καί εἶπον ὁ θεός πρός καιν ποῦ εἰμί αβελ ὁ ἀδελφός σύ ὁ δέ εἶπον οὐ γιγνώσκω μή φύλαξ ὁ ἀδελφός ἐγώ εἰμί ἐγώ
4:10 καί εἶπον ὁ θεός τίς ποιέω φωνή αἷμα ὁ ἀδελφός σύ βοάω πρός ἐγώ ἐκ ὁ γῆ
4:11 καί νῦν ἐπικατάρατος σύ ἀπό ὁ γῆ ὅς χαίνω ὁ στόμα αὐτός δέχομαι ὁ αἷμα ὁ ἀδελφός σύ ἐκ ὁ χείρ σύ
4:12 ὅτι ἐργάζομαι ὁ γῆ καί οὐ προςτίθημι ὁ ἰσχύς αὐτός δίδωμι σύ στένω καί τρέμω εἰμί ἐπί ὁ γῆ
4:13 καί εἶπον καιν πρός ὁ κύριος μέγας ὁ αἰτία ἐγώ ὁ ἀποἵημι ἐγώ
4:14 εἰ ἐκβάλλω ἐγώ σήμερον ἀπό πρόσωπον ὁ γῆ καί ἀπό ὁ πρόσωπον σύ κρύπτω καί εἰμί στένω καί τρέμω ἐπί ὁ γῆ καί εἰμί πᾶς ὁ εὑρίσκω ἐγώ ἀποκτείνω ἐγώ
4:15 καί εἶπον αὐτός κύριος ὁ θεός οὐ οὕτως πᾶς ὁ ἀποκτείνω καιν ἑπτά ἐκδικέω παραλύω καί τίθημι κύριος ὁ θεός σημεῖον ὁ καιν ὁ μή ἀνααἱρέω αὐτός πᾶς ὁ εὑρίσκω αὐτός
Παροιμίαι
5:1 Υιέ μου, πρόσεχε εις την σοφίαν μου, κλίνον το ωτίον σου εις την σύνεσίν μου·
5:2 διά να τηρής φρόνησιν και τα χείλη σου να φυλάττωσι γνώσιν.
5:3 Διότι τα χείλη της αλλοτρίας γυναικός στάζουσιν ως κηρήθρα μέλιτος, και ο ουρανίσκος αυτής είναι μαλακώτερος ελαίου·
5:4 το τέλος όμως αυτής είναι πικρόν ως αψίνθιον, οξύ ως μάχαιρα δίστομος.
5:5 Οι πόδες αυτής καταβαίνουσιν εις θάνατον· τα βήματα αυτής καταντώσιν εις τον άδην.
5:6 διά να μη γνωρίσης την οδόν της ζωής, αι πορείαι αυτής είναι άστατοι και ουχί ευδιάγνωστοι.
5:7 Ακούσατέ μου λοιπόν τώρα, τέκνα, και μη αποστραφήτε τους λόγους του στόματός μου.
5:8 Απομάκρυνον την οδόν σου απ' αυτής, και μη πλησιάσης εις την θύραν του οίκου αυτής,
5:9 διά να μη δώσης την τιμήν σου εις άλλους και τα έτη σου εις τους ανελεήμονας·
5:10 διά να μη χορτασθώσι ξένοι από της περιουσίας σου και οι κόποι σου έλθωσιν εις οίκον αλλοτρίου,
5:11 και συ στενάζης εις τα έσχατά σου, όταν η σαρξ σου και το σώμα σου καταναλωθώσι,
5:12 και λέγης, Πως εμίσησα την παιδείαν, και η καρδία μου κατεφρόνησε τους ελέγχους,
5:13 και δεν υπήκουσα εις την φωνήν των διδασκόντων με, ουδέ έκλινα το ωτίον μου εις τους νουθετούντάς με.
5:14 Παρ' ολίγον έπεσον εις παν κακόν, εν μέσω της συνάξεως και της συναγωγής.
5:15 Πίνε ύδατα εκ της δεξαμενής σου και πηγάζοντα εκ του φρέατός σου·
