Αυτοκόλλητα από σμάλτο με τις εικόνες της Θεοτόκου και τους αγίους, πλαισιωμένες από Αρχαγέλλους και τις λέξεις "Άγιον Όρος".
Τοποθετούνται σε όλες τις επιφάνειες. Για καλύτερο αποτέλεσμα στην τοποθέτηση ζεσταίνουμε το προϊόν με ένα πιστολάκι μαλλιών για 1 λεπτό ώστε να μαλακώσει η επιφάνεια.
Η Ζωοδόχος Πηγή
Η Ζωοδόχος Πηγή ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα (στο Μπαλουκλί) είναι το αγίασμα που βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, στα «παλάτια των πηγών». Εκεί ήταν η αυτοκρατορική θερινή διαμονή. Ζωοδόχος Πηγή ονομάζεται η Παναγία μας, γιατί δέχθηκε στα σπλάχνα της τον Χριστό, που είναι η ίδια η Ζωή.
Σχετικά με την αποκάλυψη του αγιάσματος υπάρχουν δύο κύριες εκδοχές, όπου δύο διαφορετικοί αυτοκράτορες ανακάλυψαν αυτό το αγίασμα ύστερα από θαύμα. Είναι πάντως σίγουρο ότι τον 6ο αι. μ.Χ. υπάρχει ήδη ο Ναός της Ζωοδόχου Πηγής.
Ο Νικηφόρος Κάλλιστος τον 14ο αι. μ. Χ. παραθέτει έναν κατάλογο πολλών θαυμάτων του αγιάσματος.
Σήμερα στην αυλή της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών. Το αγίασμα αποτελείται από μαρμαρόκτιστη πηγή και βρίσκεται στον υπόγειο Ναό. Στη Μονή της Χώρας βρίσκεται ψηφιδωτή αναπαράσταση της εικόνας.
Η Ζωοδόχος Πηγή εορτάζεται κάθε Παρασκευή της Διακαινησίμου Εβδομάδας σε ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού από τον αυτοκράτορα Λέοντα.
Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί». «Μπαλούκ» στα τουρκικά σημαίνει ψάρι. Σύμφωνα με την παράδοση δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453 μ.Χ. ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια, όταν κάποιος του μετέφερε την είδηση της Άλωσης της Πόλης. Ο καλόγερος απάντησε πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ΄ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο. Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος. Μέχρι σήμερα δε, μέσα στην δεξαμενή της Ζωοδόχου Πηγής διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι μισοτηγανισμένα απ΄ την μια πλευρά.
Παναγία Επτάσπαθη
Η εικόνα της Θεοτόκου με τα επτά σπαθιά ονομάζεται επίσης "Η προφητεία του Συμεών του Θεοδόχου" ή "Το γαλήνεμα των κακών ψυχών" και απεικονίζει την Παναγία με τέσσερα σπαθιά στα αριστερά της και τρία στα δεξιά της. Αυτό βασίζεται στην προφητεία του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου, ο οποίος προέβλεψε τον πόνο που θα υπέφερε η Παναγία όταν θα χωριζόταν από τον αγαπημένο της Υιό.
Η εικόνα αυτή βρισκόταν στο καμπαναριό μιας εκκλησίας κοντά στον ποταμό Τόσιν. Ωστόσο, ένας άνδρας που υπέφερε από πολλές ασθένειες και ονομαζόταν Καντίκωφ είδε σε ένα όνειρο ότι έπρεπε να βρει αυτή την εικόνα και να προσευχηθεί μπροστά της αν ήθελε να γίνει καλά. Ύστερα από πολλή αναζήτηση, ο Καντίκωφ βρήκε την εικόνα, την καθάρισε, την προσκύνησε και θεραπεύτηκε. Από εκείνη τη στιγμή θεωρείται θαυματουργή εικόνα. Επιπλέον, η εικόνα αυτή λέγεται ότι έτρεξαν δάκρυα στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν κατέρρευσαν οι δίδυμοι πύργοι. Η εορτή της είναι η 13η Αυγούστου.
Άγιος Σπυρίδων Τριμυθούντος
Ο Άγιος Σπυρίδων είναι προστάτης άγιος του νησιού της Κέρκυρας και πολιούχος του Πειραιά. Λόγω του μεγάλου θαύματος που επιτέλεσε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, θεωρείται προστάτης των αγγειοπλαστών. Ακόμη, τον ευλαβούνται και οι υποδηματοποιοί, καθώς αποτελεί κειμήλιο και η «παντόφλα» ή «μπότα» του Αγίου.
Ο Άγιος Σπυρίδων γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στο τώρα κατεχόμενο χωριό Άσσια (Άσκια) της κατεχόμενης Κύπρου από οικογένεια βοσκών, που ήταν κάπως εύπορη και ακολούθησε το οικογενειακό επάγγελμα.
Ήταν απλός, αγαθός, με αγάπη για τον πλησίον του. Τις Κυριακές και τις γιορτές, συχνά έπαιρνε τους βοσκούς και τους οδηγούσε στους ιερούς ναούς, και κατόπιν τους εξηγούσε την ευαγγελική ή την αποστολική περικοπή. Προστάτευε τις χήρες και τα ορφανά.
Νυμφεύθηκε ευσεβή σύζυγο και απέκτησε μια κόρη, την Ειρήνη. Γρήγορα, όμως, η σύζυγός του πέθανε. Μετά από πολλές πιέσεις, χειροτονήθηκε ιερέας. Ο λαός τον αγαπούσε και τον σεβόταν πολύ, ώστε εξελέγη επίσκοπος Τριμυθούντος στην Κύπρο. Ο Θεός τον αξίωσε να επιτελέσει πολλά θαύματα εκεί.
Στο νησί της Κέρκυρας φυλάσσεται άφθαρτο το σκήνωμα του Αγίου και μάλιστα τα υποδήματά του φθείρονται, επειδή ο ίδιος βγαίνει από τη λάρνακα και βοηθάει όσους τον επικαλούνται. Γι’ αυτό και αλλάζουν τακτικά τα υποδήματά του.
Στην Κέρκυρα έχει καθιερωθεί η λιτάνευση του σκηνώματος του Αγίου τέσσερις φορές το χρόνο:
- Την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου, για την απαλλαγή από την επιδημία πανώλης
- Την Κυριακή των Βαΐων για τον ίδιο λόγο
- Το Μέγα Σάββατο για την απαλλαγή από λιμό
- Την 11η Αυγούστου για τη διάσωση από τους Τούρκους το 1716
Κοιμήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου, οπότε εορτάζεται και η μνήμη του.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομο και την Ευλαμπία Εζνεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924, λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών στην Ελλάδα. Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης , τον ονόμασε Αρσένιο, «για να τον αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είπε.
Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε, σε σπίτι που τους παραχώρησε το ελληνικό κράτος, στην Κόνιτσα της Ηπείρου. Ο μικρός Αρσένιος είχε δείξει από τη νηπιακή του ηλικία την αγάπη του για το μοναχισμό. Μάλιστα, επειδή τα άλλα παιδιά τον πείραζαν για αυτή του την ωριμότητα, κατέφυγε μια μέρα στο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας λίγο πιο πέρα από το σπίτι του και ζητούσε με παράπονο να του φανερωθεί ο Χριστός, πράγμα που έγινε! Ο Κύριος εμφανίστηκε στον νεαρό τότε Αρσένιο και του είπε: «Αρσένιε, εγώ είμαι η Ανάστασις και η Ζωή· ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται».
Υπηρέτησε ως στρατιώτης ασυρματιστής κατά τη διάρκεια του πολέμου και επέδειξε αυτοθυσία και θάρρος. Έσωσε πολλές φορές τους συντρόφους του με τις θερμές προσευχές του.
Στις 27 Μαρτίου 1954 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου με το όνομα Αβέρκιος. Στη συνέχεια, με την ευλογία του γέροντά του, πήγε να μονάσει στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, που ήταν τότε ιδιόρρυθμη. Εκεί προετοιμάστηκε για τη ζωή του ερημίτη, με την καθοδήγηση του γέροντα Συμεών. Στις 12 Μαρτίου 1956, εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα «Παΐσιος». Τελικά όμως μετέβη στην Ιερά Μονή Παναγίας του Στομίου στην Κόνιτσα, όπου έζησε 4 χρόνια. Το 1962 εγκαταστάθηκε στο κελλί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης στο Όρος Σινά. Εκεί έζησε με άσκηση, νηστεία και προσευχή.
Όμως, το 1964 για λόγους υγείας επέστρεψε στο Άγιον Όρος και δύο χρόνια μετά υποβλήθηκε σε επέμβαση στους πνεύμονες.
Πολύ αργότερα, το 1979 εγκαταστάθηκε στην εγκαταλελειμμένη «Παναγούδα», όπου και έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του. Τον επισκεπτόταν πλήθος λαού. Συνέπασχε με τις ψυχικές και σωματικές ταλαιπωρίες τον πιστών που επικοινωνούσαν μαζί του. Παρά την κλονισμένη του υγεία, δεχόταν αναρίθμητους προσκυνητές.
Το 1993 διαγνώσθηκε με καρκίνο. Ο όσιος υπέμεινε τον πόνο της ασθένειάς του- στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στη Σουρωτή-με υπομονή και δοξολογία. Ακόμη και τις τελευταίες μέρες της επίγειας ζωής του, έδινε την ευλογία του σε όσους τον επισκέπτονταν, παρά τους φρικτούς πόνους.
Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Κοιμήθηκε την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994· ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
