Αρχιεπίσκοπος
Αρχιεπίσκοπος Ζαχαρίας (Λόμποβ Ζαχάρ Πέτροβιτς) γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1865 στο χωριό Πέτροβκα, στην επαρχία Παύλοβσκ της επαρχίας Βορονέζ, σε οικογένεια μικρού υπαλλήλου. Αποφοίτησε από τη θεολογική σχολή και το σεμινάριο στο Νοβοτσέρκασκ (1888). Από τον Σεπτέμβριο του 1888, υπηρέτησε στον Καθεδρικό Ναό Νοβοτσέρκασκ, έγινε πρωτοδιάκονος και κλειδοκράτορας του ναού. Το 1923, μετά τον θάνατο της συζύγου του, πήρε μοναστικούς όρκους και χειροτονήθηκε Επίσκοπος Νιζνέτσιρσκ. Το 1924, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε δύο χρόνια εξορίας στα Σολοβέτσκυ, όπου βρισκόταν μεταξύ άλλων ιεραρχών. Υπέγραψε την 'Μνημόνιο των Σολοβέτσκων Επισκόπων' το 1926, στην οποία προτάθηκε να τηρηθεί η αρχή της μη παρέμβασης της Εκκλησίας στις κρατικές υποθέσεις. Το 1929, ανυψώθηκε στον βαθμό του αρχιεπισκόπου και διορίστηκε επικεφαλής της επαρχίας Βορονέζ. Κατά τη διάρκεια των ετών διωγμού κατά της Εκκλησίας, διατήρησε την Ορθόδοξη πίστη ανάμεσα στο ποίμνιο. Συμμετείχε στη συνεδρίαση της Προσωρινής Πατριαρχικής Αγίας Συνόδου το 1931. Το 1935, συνελήφθη, κατηγορήθηκε για αντεπαναστατική προπαγάνδα και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια καταναγκαστικών έργων. Πέθανε το 1937 από υδροψία. Αποκαταστάθηκε στις 30 Ιουνίου 1992. Στην Αρχιερατική Σύνοδο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας το 2000, αγιοποιήθηκε μεταξύ των Ρώσων νέων μαρτύρων και ομολογητών.
