Αρχιεπίσκοπος
Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Ζαχαρίας (Λομπόβ Ζαχάρ Πέτροβιτς) γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1865 στο χωριό Πέτροβκα, στην επαρχία Παύλοβσκ του Βορονέζ. Ανήκε σε μεσαία οικογένεια. Αποφοίτησε από τη θεολογική σχολή και το σεμινάριο στο Νοβοτσέρκασκ (1888). Από τον Σεπτέμβριο του 1888, υπηρέτησε στον Καθεδρικό Ναό Νοβοτσέρκασκ, όπου έγινε πρωτοδιάκονος του ναού.
Το 1923, μετά τον θάνατο της συζύγου του, αποφάσισε να γίνει μοναχός. Μετά τη μοναχική του κουρά χειροτονήθηκε Επίσκοπος Νιζνέτσιρσκ. Το 1924, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε δύο χρόνια εξορίας στα Σολοβέτσκυ, όπου βρισκόταν μεταξύ άλλων ιεραρχών. Υπέγραψε την Επιστολή των Σολοβέτσκων Επισκόπων το 1926, στην οποία αποφασίστηκε η μη παρέμβαση της Εκκλησίας στις κρατικές υποθέσεις. Το 1929, ανέβηκε στον βαθμό του αρχιεπισκόπου και διορίστηκε επικεφαλής της επαρχίας Βορονέζ.
Κατά τη διάρκεια των διωγμών, διατήρησε το ορθόδοξο πνεύμα του ποίμνιού του, καλλιεργώντας ακαταπαύστως την πίστη στο πρόσωπο του Χριστού. Συμμετείχε στη συνεδρίαση της Προσωρινής Πατριαρχικής Αγίας Συνόδου το 1931. Το 1935, συνελήφθη, κατηγορούμενος για αντεπαναστατική προπαγάνδα και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια καταναγκαστικών έργων.
Κοιμήθηκε το 1937. Η μνήμη του αποκαταστάθηκε στις 30 Ιουνίου 1992. Στην Αρχιερατική Σύνοδο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας το 2000, έγινε η επίσημη κατάταξή του μεταξύ των Ρώσων Νεομαρτύρων και Ομολογητών.
