Διά Χριστόν Σαλός
Το 1578, στο χωριό Κοριακίνσκαγια, γεννήθηκε ένας γιος στους αγρότες Μάξιμο και Ιρίνα, τον οποίο ονόμασαν Προκόπιο. Από μικρή ηλικία διακρινόταν για την ευλάβειά του και βοηθούσε τους γονείς του. Στα 12 του χρόνια, μετά από μια τρομερή καταιγίδα, έχασε τις αισθήσεις του, αλλά χάρη στις προσευχές των γονιών του και του Αγίου Νικολάου, θεραπεύτηκε. Μετά τη θεραπεία του, ο Προκόπιος έζησε με τους γονείς του, αλλά σύντομα, λαμβάνοντας την ευλογία τους, πήγε στην πόλη Σλομπόντσκοϊ, όπου υπηρέτησε τον ιερέα Ιλαρίωνα.
Μη επιθυμώντας να παντρευτεί, ο Προκόπιος αποσύρθηκε μυστικά στο Χλυνόβ, αναλαμβάνοντας τον άθλο της τρέλας για τον Χριστό. Περπατούσε ξυπόλητος, υπέφερε από κοροϊδίες και ξυλοδαρμούς, αλλά δεν απαντούσε στις προσβολές, προσευχόμενος για συγχώρεση. Για τους άθλους του, έλαβε το δώρο της προφητείας και προφήτευε ασθένειες και καταστροφές. Ο στρατηγός της Βιάτκας Αλέξανδρος Ροστόφσκι και η σύζυγός του Ναταλία τιμούσαν τον άγιο, ο οποίος συχνά προφήτευε γεγονότα και θεράπευε ανθρώπους.
Ο Προκόπιος προφήτευε επίσης για το μέλλον, όπως για τον θάνατο του ιερέα Ιωάννη, γιου του πνευματικού του πατέρα. Έκανε θαύματα, θεραπεύοντας τους ασθενείς και προφητεύοντας την απελευθέρωση των φυλακισμένων. Το 1627, ο Άγιος Προκόπιος εκοιμήθηκε στο Χλυνόβ, και το σώμα του ετάφη με τιμές στο μοναστήρι του Οσίου Τρίφωνα. Η ζωή του ήταν γεμάτη ταπεινότητα και υπηρεσία προς τον Θεό, και πέρασε 30 χρόνια στον άθλο της τρέλας.
Το 1666, μετά από προσευχή στο Μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου στη Βιάτκα, μια παρθένος ονόματι Μάρθα Τιμοφέεβα θεραπεύτηκε από δαιμονισμό, βλέποντας ένα όραμα των Αγίων Τρίφωνα και Προκόπιου, το οποίο επιβεβαίωσε την αγιότητά τους και τη χάρη τους.
