Άγιοι Ιωάννης και Ιάκωβος, οι νέοι του Μενούζ, ήταν τα παιδιά ευσεβών γονέων, του Ισιδώρου και της Βαρβάρας, που ζούσαν στην επαρχία του Νόβγκοροντ τον 16ο αιώνα. Στην παιδική τους ηλικία, όταν ο μεγαλύτερος ήταν 5 ετών και ο μικρότερος 3, χάθηκαν λόγω μιας ατυχούς πράξης του μεγαλύτερου αδελφού, ο οποίος, παίζοντας, κατά λάθος σκότωσε τον μικρότερο. Οι γονείς, βρίσκοντας τον μικρότερο γιο τους νεκρό, έκλαψαν πικρά, και η μητέρα, κοιτάζοντας στην καμινάδα, ανακάλυψε τον μεγαλύτερο γιο, ο οποίος ήταν ασφαλής και ανέγγιχτος από τη φωτιά.
Ο Κύριος, γνωρίζοντας την αθωότητα των παιδιών, τους δόξασε, και τα σώματά τους τιμήθηκαν ως άγιοι. Αργότερα, μετά την ταφή τους, τα φέρετρα τους εμφανίστηκαν να επιπλέουν στη λίμνη, γεγονός που έγινε γνωστό στους ντόπιους. Κυνηγοί, χαμένοι στο δάσος, είδαν τα φέρετρα και, προσευχόμενοι στους αγίους, βρήκαν το δρόμο τους για το σπίτι.
Κατά την επιστροφή τους, ιερείς και ο λαός ήρθαν στη λίμνη και, ανακαλύπτοντας τα φέρετρα, αποφάσισαν να τα μεταφέρουν πίσω στην εκκλησία. Ωστόσο, οι άγιοι νέοι εμφανίστηκαν σε όνειρο και υπέδειξαν το μέρος όπου ήθελαν να ταφούν, το οποίο εκπληρώθηκε με τιμές.
Πολλές θεραπείες συνέβησαν στα λείψανά τους, και ένας μοναχός ονόματι Μακάριος θεραπεύτηκε από σοβαρή ασθένεια προσευχόμενος στους αγίους. Αποφάσισε να αναβιώσει την Ιερά Μονή Μενούζ, κάτι που επιτεύχθηκε χάρη στις προσπάθειές του και τη βοήθεια των πιστών.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Ιωάννη και Πέτρου Αλεξέγιεβιτς, τα λείψανα των αγίων βρέθηκαν ολόκληρα και ανέγγιχτα, και συνεχίζουν να φέρνουν θεραπεία σε όλους όσους έρχονται με πίστη. Η μνήμη των αγίων νέων Ιωάννη και Ιάκωβου εορτάζεται στις 24 Ιουνίου, την ημέρα της κοίμησής τους.
