Ηγούμενος
Ο Άγιος Στέφανος, μοναχός της Λαύρας του Κιέβου-Πετσέρσκ, ίδρυσε την Μονή Μάκρις. Ο γαιοκτήμονας Γρηγόριος, προσφέροντας την περιουσία του σε αυτόν, έγινε μοναχός εκεί. Βλέποντας τις επιτυχίες του στη πνευματική ζωή, ο Στέφανος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος κατόπιν αιτήματος του ηγουμένου. Οι αδελφοί Γιούρκοβ, φοβούμενοι την απώλεια των εδαφών τους, άρχισαν να διώκουν τον Στέφανο, και αυτός, παίρνοντας μαζί του τον Γρηγόριο, εγκατέλειψε την μονή. Έφτασαν στον ποταμό Σούχωνα, όπου το 1370 έκτισαν μια εκκλησία προς τιμήν της Αγίας Τριάδας και άλλη μία προς τιμήν του Μεγάλου Μάρτυρα Γεωργίου. Η μονή άρχισε να ευημερεί χάρη στη γενναιοδωρία του Κωνσταντίνου Δημητρίεβιτς. Αυτός ο ίδιος έγινε μοναχός με το όνομα Κασσιανός και έγινε βοηθός του Γρηγόριου.
Η Μονή Αυνεζ, που ιδρύθηκε από τον Στέφανο, έγινε γνωστή, και ο Μέγας Δούκας Δημήτριος Ιβάνωβιτς του έστειλε δωρεές, αλλά του διέταξε να επιστρέψει στην Μονή Μάκρις. Ο Στέφανος διόρισε τον Γρηγόριο ηγούμενο και ανέθεσε στον Κασσιανό τη διαχείριση των καθηκόντων του κελάρη. Ωστόσο, σύντομα οι Τατάροι επιτέθηκαν στη μονή, και ο Γρηγόριος και ο Κασσιανός σκοτώθηκαν. Τα σώματά τους θάφτηκαν στις στάχτες της εκκλησίας, και ο τόπος ερήμωσε.
Το 1524, ο Γαβριήλ, αφού έκοψε το δάσος στον τόπο της πρώην μονής, ανακάλυψε άθικτους τάφους. Ο γέροντας Γρηγόριος του εμφανίστηκε, διατάζοντάς τον να χτίσει μια εκκλησία. Ο Γαβριήλ, καταστρέφοντας το παρεκκλήσι, έπεσε σε παραφροσύνη, αλλά μετά την μετάνοια, έλαβε θεραπεία. Το 1560, ο Μητροπολίτης Μακάριος συγκέντρωσε πληροφορίες για την αγιότητα των μαρτύρων, και βρέθηκαν άφθαρτα λείψανα. Η Μονή Αυνεζ προσαρτήθηκε στη Λαύρα της Τριάδας, και το 1764 καταργήθηκε, αλλά το παρεκκλήσι παρέμεινε αφιερωμένο στη μνήμη των αγίων.
