Ο Άγιος Φαντίνος γεννήθηκε στην Καλαβρία. Ήταν γιος του Γεωργίου και της Βρυαίνης. Από τη νεαρή του ηλικία αφιερώθηκε στην υπηρεσία του Θεού. Έγινε μοναχός και εξασκήθηκε στις αρετές. Αξιώθηκε, ακόμη, να έχει θείες αποκαλύψεις. Περιπλανήθηκε στις ερήμους, περνώντας είκοσι ημέρες χωρίς τροφή και τέσσερα χρόνια γυμνός. Υπέστη πολλές κακουχίες από τους Σαρακηνούς, οι οποίοι τον ταλαιπώρησαν για εξήντα χρόνια.
Κοντά του έζησαν οι μαθητές του, Βιτάλιος και Νικήφορος. Μαζί τους μετέβη στην Πελοπόννησο. Επισκεπτόταν συχνά την Κόρινθο και βοηθούσε πλήθος ανθρώπων, κατευθύνοντάς τους προς τη σωτηρία τους. Επισκέφθηκε, ακόμη, την Αθήνα και προσευχήθηκε στον ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου. Αργότερα πήγε στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε μάρτυρας των θαυμάτων που συντελέστηκαν με τη χάρη των λειψάνων του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου.
Έζησε με αυστηρή εγκράτεια για οκτώ ολόκληρα χρόνια, έως ότου κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.
