Άγιος Φαλάλης καταγόταν από την περιοχή της Κιλικίας. Αψηφώντας τη ματαιότητα του κόσμου, ήρθε στη μονή του Αγίου Σάββα του Αγιασμένου, πήρε τον αγγελικό βίο και έγινε πρεσβύτερος. Στην Γαβάλα, όπου κατοικούσαν πολλοί ακάθαρτοι πνεύματα, εγκαταστάθηκε σε ένα μικρό κελί, αγωνιζόμενος με νηστεία και προσευχή. Τα ακάθαρτα πνεύματα προσπάθησαν να τον τρομάξουν, αλλά αυτός, ενισχυμένος από την πίστη, τα νίκησε με τη βοήθεια του Θεού.
Μετά την έξωση των δαιμόνων, ο δούλος του Θεού έκτισε μια εκκλησία προς τιμήν όλων των αγίων μαρτύρων και καθόρισε καθημερινή λατρεία. Ο ευλογημένος Φαλάλης είχε το χάρισμα των θαυμάτων, θεραπεύοντας ανθρώπους και ζώα, γεγονός που οδήγησε πολλούς ειδωλολάτρες στον Χριστό. Έζησε σε μοναχισμό για περίπου 60 χρόνια και εκοιμήθη σε προχωρημένη ηλικία γύρω στο 460.
Ο Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων αναφέρει ότι πάντα έκλαιγε, συνειδητοποιώντας τη σημασία της μετανοίας στη ζωή.
