Ο Άγιος Ευστάθιος έζησε κατά το δεύτερο μισό του δεκάτου τρίτου αιώνα, την περίοδο της βασιλείας του ευσεβούς Σέρβου Στεφάνου Β΄ Μιλουτίν. Γεννήθηκε στην περιοχή της Βόνιτσας από ευσεβείς γονείς. Από την παιδική του ηλικία, λαχταρούσε τον Θεό και μελετούσε την αγία γραφή. Προχωρώντας προς την ενηλικίωση, αποφάσισε να εγκαταλείψει το πατρικό του σπίτι και να γίνει μοναχός. Η μοναχική του κουρά έγινε στη μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην περιοχή της Ζέτας. Από εκεί άρχισε ο ασκητικός του βίος, θεμελιωμένος στην αυστηρή τήρηση των αρχών και των κανόνων της πίστης.
Ο άγιος επισκέφθηκε την πόλη των Ιεροσολύμων και προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο. Στη συνέχεια, μετέβη στο Άγιον Όρος, εγκαταστάθηκε στη Σερβική Μονή Χιλανδαρίου και αποτέλεσε πρότυπο ασκητισμού. Αργότερα, εκλέχθηκε ηγούμενος και στη συνέχεια χειροτονήθηκε επίσκοπος στην περιοχή της Ζέτας. Ως αρχιεπίσκοπος, φρόντισε για την ευημερία της Σερβικής Εκκλησίας, ενισχύοντας τους ναούς των φτωχών ενοριών.
Μετά από επτά χρόνια υπηρεσίας, αρρώστησε βαριά. Ο ίδιος περίμενε με υπομονή και χαρά την κοίμησή του. Περιτριγυρισμένος από τα πνευματικά του παιδιά, δίδασκε και προέτρεπε τους ανθρώπους να μην λυπούνται αλλά να δοξάζουν τον Κύριο.
Κοιμήθηκε, προσφέροντας τις προσευχές του στον Θεό, και τάφηκε στην Εκκλησία του Σωτήρος στη Ζίτσα. Μετά την ταφή του, άρχισε να συντελείται πλήθος θαυμάτων. Ακόμη, τα λείψανά του βρέθηκαν αύθαρτα.
