Μεγαλόσχημος μοναχός
O Άγιος Ευφήμιος (Λιμπιτσένκο, 1795–1866), κατά κόσμον Ευστάθιος, γεννήθηκε στην επαρχία Ζένκοβ της Πολτάβας. Από το 1818, ανήκε στους υποτακτικούς της Μονής Γκλίνσκα, όπου εργάστηκε για πολλά χρόνια στο κελλί του Αγίου Φιλαρέτου (Δανιλέβσκι). Διέδιδε τα σοφά λόγια του τελευταίου και συνήθιζε πάντοτε να κλείνει τις ομιλίες του λέγοντας: "Έτσι μας δίδαξε ο Γέροντας Φιλάρετος." Το 1827 έγινε η μοναχική του κουρά και το 1832 πήρε το όνομα Ευφήμιος. Από το 1827 έως το 1857, τηρούσε απαρέγγλιτα το μοναστικό τυπικό και την εκκλησιαστική τάξη.
Ο άγιος ασκήθηκε με ζήλο στον πνευματικό του αγώνα κατά των παθών. Όπως έλεγε: "Τα πάθη του ανθρώπου δεν έχουν τέλος. Το καλύτερο είναι να αποκλείσουμε αμέσως αυτόν τον δρόμο, διακόπτοντας κάθε αφορμή για απόκτηση φήμης, για τιμές και δόξα, αντικαθιστώντας τα όλα με μία μόνο επιδίωξη, με την επιθυμία να πλησιάσουμε τον Θεό." Συνήθιζε, ακόμη, να συμβουλεύει τους ανθρώπους: "Όταν περπατάς στην εκκλησία, να είσαι προσεκτικός και να συγκρατείς τον εαυτό σου όπως ακριβώς οι υπήκοοι στέκονται σοβαροί μπροστά στην παρουσία ενός κοσμικού βασιλιά."
Πριν από τον θάνατό του, χαμογέλασε με φως και δάκρυα στα μάτια. Ένας από τους αδελφούς του τότε ρώτησε: "Πατέρα, γιατί κλαις; Φοβάσαι τον θάνατο;" Και εκείνος απάντησε: "Τι να φοβηθώ; Θα πάω κοντά στον Πατέρα μου και θα φοβάμαι;! Όχι, αδελφέ μου. Νιώθω τη χάρη του Θεού μας και αυτό που βλέπεις στα μάτια μου είναι δάκρυα ευτυχίας. Τόσα χρόνια η ψυχή μου λαχταρούσε τον Κύριο και τώρα πλησιάζει πια η ώρα. Σύντομα θα σταθώ ενώπιόν Του, σε Αυτόν που η ζωή μου λάτρεψε. Για αυτό δακρύζω και αγωνιώ."
