Μεγαλόσχημος μοναχός
Άγιος Ευφίμιος (Λυμπιτσένκο, 1795–1866), στον κόσμο Ευστάθιος, γεννήθηκε στην επαρχία Ζένκοβ της Πολτάβας. Από το 1818, καταγράφεται στους υποτακτικούς της Μονής Γκλίνσκα, όπου εργάστηκε για πολλά χρόνια ως υπηρέτης κελιού του Αγίου Φιλαρέτου (Δανιλέβσκι). Στην ηλικία του, μεταδίδοντας σοφές διδασκαλίες στους νέους μοναχούς, ο πατήρ Ευφίμιος συνήθιζε να κλείνει τις ομιλίες του με μια λεκτική 'σφραγίδα': 'Έτσι μας δίδαξε ο Γέροντας Φιλάρετος.' Το 1827, ντύθηκε με ράσο, και το 1832, τυλίχθηκε στη μαντίλα με το όνομα Ευφίμιος. Από το 1827 έως το 1857, εκπλήρωσε την υπακοή του φορέα και ήταν 'ζωντανός Τυπικός', γνωρίζοντας τέλεια την εκκλησιαστική τάξη.
Ο Άγιος Ευφίμιος ανέλαβε επίσης τον εσωτερικό αγώνα κατά των παθών. Έλεγε: 'Οι επιθυμίες του παλαιού ανθρώπου δεν έχουν τέλος... Το καλύτερο είναι να αποκλείσουμε αμέσως το δρόμο σε αυτό, κόβοντας τις αιτίες για την απόκτηση τιμών, αντικαθιστώντας τα όλα με μια μόνο επιδίωξη να πλησιάσουμε τον Θεό.' Συμβούλευε: 'Όταν περπατάς στην εκκλησία, να είσαι προσεκτικός, κρατώντας τον εαυτό σου με τον ίδιο τρόπο που κρατούν τους εαυτούς τους οι υπήκοοι στην παρουσία ενός γήινου βασιλιά.'
Πριν από τον θάνατό του, ο γέροντας χαμογέλασε φωτεινά, και δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του. Ένας από τους αδελφούς ρώτησε: 'Πατέρα, γιατί κλαις;! Μήπως φοβάσαι να πεθάνεις;' — 'Τι να φοβηθώ; Να πάω στον Ουράνιο Πατέρα και να φοβάμαι! Όχι, αδελφέ, με τη χάρη του Θεού, δεν φοβάμαι; και αυτό που βλέπεις ως δάκρυα μου — αυτά είναι δάκρυα χαράς. Για τόσα χρόνια η ψυχή μου επιθυμούσε τον Κύριο, και τώρα πλησιάζει η επιθυμητή ώρα: σύντομα θα σταθώ ενώπιόν Του, σε Αυτόν που η ζωή μου επιδίωξε, και θα Τον δω; γι' αυτό τρέχουν τα δάκρυα,' απάντησε ο ασκητής.
