Aρχιμανδρίτης
Άγιος Αβραάμιος του Σμολένσκ, γεννημένος στο Σμολένσκ στα μέσα του 12ου αιώνα από πλούσιους γονείς, έδειξε από νεαρή ηλικία κλίση προς τη πνευματική ζωή, αποφεύγοντας τα παιδικά παιχνίδια και επιδιώκοντας τη νηστεία και την προσευχή. Μετά τον θάνατο των γονέων του, μοίρασε την περιουσία του και έγινε ζητιάνος, ζητώντας από τον Θεό να του δείξει τον δρόμο προς τη σωτηρία. Σύντομα, εισήλθε στην Ιερά Μονή της Θεοτόκου, όπου επιμελώς εκτελούσε τα καθήκοντά του και μελετούσε τις Άγιες Γραφές.
Μετά από περισσότερα από 30 χρόνια ζωής στη μονή, το 1198 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και έγινε γνωστός κήρυκας, προσελκύοντας πολλούς ακροατές με τις σοφές ομιλίες του. Ωστόσο, η ενάρετη ζωή του προκάλεσε φθόνο και αντιμετώπισε διωγμούς, γεγονός που τον οδήγησε να μετακομίσει στη Μονή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στο Σμολένσκ. Παρά τις δυσκολίες, οι άνθρωποι συνέχιζαν να συγκεντρώνονται γύρω του για πνευματική καθοδήγηση.
Ο Άγιος Αβραάμιος ασκούσε αυστηρή ασκητική ζωή και υπέμεινε πολλές πειρασμούς, συμπεριλαμβανομένης της συκοφαντίας. Η δίκαιη ζωή του επιβεβαιώθηκε από θαύματα, όπως η διακοπή της ξηρασίας μετά την προσευχή του. Τελικά, αποκαταστάθηκε στην υπηρεσία και έγινε ηγούμενος μιας νέας μονής, όπου συνέχισε να προσελκύει πολλούς μαθητές.
Ο Άγιος Αβραάμιος εκοιμήθη πριν το 1224, έχοντας ζήσει 50 χρόνια στην μοναχική ζωή. Η μνήμη του καθιερώθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα και έγινε σύμβολο μετανοίας και κάλεσμα προς πνευματική ζωή για πολλές γενιές.
