Ηγούμενος
Ο Όσιος Αντώνιος Λεοχνοβίτης, Νεοχωρίτης, προερχόταν από την ευγενή οικογένεια των ευγενών της Τβερ, Βενιαμίν. Έζησε ως ερημίτης στην έρημο Ρούμπλεβ, στον ποταμό Περεχόντ. Γύρω στο 1556, μετακόμισε στον ερημίτη Ταράσιο στο Λεοχνόβο, όπου έλαβε το μοναχικό σχήμα. Η μονή, που αργότερα ονομάστηκε Μονή Λεοχνοβίτικη, ιδρύθηκε προς τιμήν της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Ο Όσιος έζησε μέχρι βαθιά γεράματα, αποκτώντας το χάρισμα της προορατικότητας.
Το 1611, κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής, κατόπιν προσκλήσεως του Μητροπολίτη Ισίδωρου, μετακόμισε στη Νόβγκοροντ. Εκοιμήθη στις 14 Σεπτεμβρίου 1611, σε ηλικία 85 ετών και ετάφη κοντά στην εκκλησία προς τιμήν του Αγίου Ευαγγελιστή Λουκά. Πριν από τον θάνατό του, είπε ότι το σώμα του θα αναπαυθεί στην ερημική του κατοικία. Ο μαθητής του Γρηγόριος, επιστρέφοντας στον κατεστραμμένο τόπο, έστησε κελλί με παρεκκλήσι και παρέμεινε εκεί να ζήσει. Ο Όσιος του εμφανίστηκε σε όνειρο, ζητώντας τη μεταφορά των λειψάνων του.
Τα άφθαρτα λείψανα βρέθηκαν στις 13 Ιουλίου 1620 και μεταφέρθηκαν στη μονή Λεοχνοβίτικη. Κατά την ανακάλυψη των λειψάνων, ο τυφλός Ιωσήφ απέκτησε ξανά την όρασή του και συνέβησαν πολλά θαύματα.
Η μνήμη του Οσίου Αντωνίου εορτάστηκε στο χωριό Λεοχνόβο και στην έρημο Ρούμπλεβ. Τη δεύτερη Παρασκευή μετά την εορτή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, εορτάστηκε η εύρεση και μεταφορά των λειψάνων. Στην εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου, εορτάστηκε η έλευση του Οσίου από την έρημο Ρούμπλεβ στο Λεοχνόβο. Στις 17 Οκτωβρίου, εορτάστηκε η μνήμη της κοίμησης του Αγίου, η οποία συνέβη στην εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Στην έρημο Ρούμπλεβ, η μνήμη της αγιασμού της εκκλησίας προς τιμήν του Οσίου εορτάστηκε στις 30 Αυγούστου (1873).
