Ἠσαΐας
14:24 Ώμοσεν ο Κύριος των δυνάμεων, λέγων, Εξάπαντος καθώς εβουλεύθην, ούτω θέλει γείνει· και καθώς απεφάσισα, ούτω θέλει μείνει,
14:25 να συντρίψω τον Ασσύριον εν τη γη μου και να καταπατήσω αυτόν επί των ορέων μου· τότε ο ζυγός αυτού θέλει σηκωθή απ' αυτών και το φορτίον αυτού θέλει αφαιρεθή από των ώμων αυτών.
14:26 Αύτη είναι η βουλή η βεβουλευμένη καθ' όλης της γής· και αύτη η χειρ η εξηπλωμένη επί πάντα τα έθνη.
14:27 Διότι ο Κύριος των δυνάμεων απεφάσισε και τις θέλει αναιρέσει; και η χειρ αυτού εξηπλώθη και τις θέλει αποστρέψει αυτήν;
14:28 Εν τω έτει, καθ' ο απέθανεν ο βασιλεύς Άχαζ, έγεινεν αύτη η όρασις.
14:29 Μη χαίρε, Παλαιστίνη πάσα, διότι συνετρίφθη η ράβδος του πατάξαντός σε· επειδή εκ της ρίζης του όφεως θέλει εξέλθει βασιλίσκος, και ο καρπός αυτού θέλει είσθαι φλογερός πετώμενος όφις.
14:30 Και οι πρωτότοκοι του πτωχού θέλουσι τραφή και οι ενδεείς θέλουσιν αναπαύεσθαι εν ασφαλεία· και θέλω θανατώσει την ρίζαν σου με πείναν, και θέλω φονεύσει το υπόλοιπόν σου.
14:31 Ολόλυζε, πύλη· βόα, πόλις· εχάθης, Παλαιστίνη πάσα· διότι έρχεται καπνός από βορρά, και ουδέ εις θέλει λείψει από της εκστρατεύσεως αυτού εν τοις ωρισμένοις καιροίς.
14:32 Και τις απόκρισις θέλει δοθή εις τους πρέσβεις των εθνών; Ότι ο Κύριος εθεμελίωσε την Σιών, και επ' αυτήν θέλουσιν ελπίζει οι πτωχοί του λαού αυτού.
Γένεσις
8:21 καί ὀσφραίνομαι κύριος ὁ θεός ὀσμή εὐωδία καί εἶπον κύριος ὁ θεός διανοέομαι οὐ προςτίθημι ἔτι ὁ καταἀράομαι ὁ γῆ διά ὁ ἔργον ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἐνκεῖμαι ὁ διάνοια ὁ ἄνθρωπος ἐπιμελῶς ἐπί ὁ πονηρός ἐκ νεότης οὐ προςτίθημι οὖν ἔτι πατάσσω πᾶς σάρξ ζάω καθώς ποιέω
8:22 πᾶς ὁ ἡμέρα ὁ γῆ σπέρμα καί θερισμός ψῦχος καί καῦμα θέρος καί ἔαρ ἡμέρα καί νύξ οὐ καταπαύω
9:1 καί εὐλογέω ὁ θεός ὁ νωε καί ὁ υἱός αὐτός καί εἶπον αὐτός αὐξάνω καί πληθύνω καί πληρόω ὁ γῆ καί κατακυριεύω αὐτός
9:2 καί ὁ τρόμος σύ καί ὁ φόβος εἰμί ἐπί πᾶς ὁ θηρίον ὁ γῆ καί ἐπί πᾶς ὁ ὄρνεον ὁ οὐρανός καί ἐπί πᾶς ὁ κινέω ἐπί ὁ γῆ καί ἐπί πᾶς ὁ ἰχθύς ὁ θάλασσα ὑπό χείρ σύ δίδωμι
9:3 καί πᾶς ἑρπετόν ὅς εἰμί ζάω σύ εἰμί εἰς βρῶσις ὡς λάχανον χόρτος δίδωμι σύ ὁ πᾶς
9:4 πλήν κρέας ἐν αἷμα ψυχή οὐ ἐσθίω
9:5 καί γάρ ὁ ὑμέτερος αἷμα ὁ ψυχή σύ ἐκζητέω ἐκ χείρ πᾶς ὁ θηρίον ἐκζητέω αὐτός καί ἐκ χείρ ἄνθρωπος ἀδελφός ἐκζητέω ὁ ψυχή ὁ ἄνθρωπος
9:6 ὁ ἐκχέω αἷμα ἄνθρωπος ἀντί ὁ αἷμα αὐτός ἐκχέω ὅτι ἐν εἰκών θεός ποιέω ὁ ἄνθρωπος
9:7 σύ δέ αὐξάνω καί πληθύνω καί πληρόω ὁ γῆ καί πληθύνω ἐπί αὐτός
Παροιμίαι
11:19 Καθώς η δικαιοσύνη τείνει εις ζωήν, ούτως ο κυνηγών το κακόν τρέχει εις τον θάνατον αυτού.
11:20 Οι διεστραμμένοι την καρδίαν είναι βδέλυγμα εις τον Κύριον· αλλ' οι άμεμπτοι την οδόν είναι δεκτοί εις αυτόν.
11:21 Και χειρ με χείρα εάν συνάπτηται, ο ασεβής δεν θέλει μένει ατιμώρητος· το δε σπέρμα των δικαίων θέλει ελευθερωθή.
11:22 Ως έρρινον χρυσούν εις χοίρου μύτην, ούτω γυνή ώραία χωρίς φρονήσεως.
11:23 Η επιθυμία των δικαίων είναι μόνον το καλόν· η προσδοκία δε των ασεβών οργή.
11:24 Οι μεν σκορπίζουσι, και όμως περισσεύονται· οι δε παρά το δέον φείδονται, και όμως έρχονται εις ένδειαν.
11:25 Η αγαθοποιός ψυχή θέλει παχυνθή· και όστις ποτίζει, θέλει ποτισθή και αυτός.
11:26 Όστις κρατεί σίτον, θέλει είσθαι λαοκατάρατος· ευλογία δε θέλει είσθαι επί την κεφαλήν του πωλούντος.
11:27 Όστις προθυμείται εις το καλόν, θέλει απολαύσει χάριν· αλλ' όστις ζητεί το κακόν, θέλει επέλθει επ' αυτόν.
11:28 Όστις ελπίζει επί τον πλούτον αυτού, ούτος θέλει πέσει· οι δε δίκαιοι ως βλαστός θέλουσιν ανθήσει.
11:29 Όστις ταράττει τον οίκον αυτού, θέλει κληρονομήσει άνεμον· και ο άφρων θέλει είσθαι δούλος εις τον φρόνιμον.
11:30 Ο καρπός του δικαίου είναι δένδρον ζωής· και όστις κερδίζει ψυχάς, είναι σοφός.
11:31 Αν ο δίκαιος παιδεύηται επί της γης, πολλώ μάλλον ο ασεβής και ο αμαρτωλός.
12:1 Όστις αγαπά παιδείαν, αγαπά γνώσιν· αλλ' όστις μισεί έλεγχον, είναι άφρων.
12:2 Ο καλός ευρίσκει χάριν παρά Κυρίου· τον δε μηχανευόμενον κακά θέλει καταδικάσει.
12:3 Δεν θέλει στερεωθή άνθρωπος διά της ανομίας· η ρίζα δε των δικαίων θέλει μένει ασάλευτος.
12:4 Η ενάρετος γυνή είναι στέφανος εις τον άνδρα αυτής· η δε προξενούσα αισχύνην είναι ως σαπρία εις τα οστά αυτού.
12:5 Οι λογισμοί των δικαίων είναι ευθύτης· αι δε βουλαί των ασεβών δόλος.
12:6 Οι λόγοι των ασεβών ενεδρεύουσιν αίμα· το δε στόμα των ευθέων θέλει ελευθερώσει αυτούς.
